POV

مورفینم بودی و الان نسخم؛)

من دوست نداشتم؟ من آهنگم و قط میکردم که ویسِ تورو گوش کنم...

ببخشینا ولی کیرم تو عشق کیرم تو تنهایی کیرم تو نداشتنِ دوست و رفیق کیرم تو حسِ اضافه بودن کیرم تو ایگنور شدن از سمتِ دوست و رفیق کیرم تو این زندگی.‌..

تو دنیایی که هم‌خونیت بهت ضربه میزنه نباید به کسی که میگه دوست دارم اعتماد کنی.

هنوزم میدمت به همه کس ترجیح.

آدما یه کارایی میکنن که میریزه پشمام ولی اشکام نه.

بعدا؟ بعدا دیگه حوصلتو ندارم. بعدا؟ بعدا دیگه با نوتیف پیامت لبخند نمیزنم. بعدا؟ بعدا دیگه دلم برات تنگ نمیشه. بعدا؟ بعدا دیگه از دل برود هر آنچه از دیده برفت. بعدا؟ بعدا دیگه درگیر رشد خودمم واسه تو وقت ندارم. بعدا؟ بعدا دیگه نمیتونم "باشم" واسه کسی که لایق بودنم، نبود. بعدا؟ بعدا دیگه کی باشی واسه من وقت تعیین کنی.

بالاتر از سیاهی دقیقاً رنگ این روزهای ماست.

کارما؟من خودم چوب تو کونت میکنم نتونی راه بری.

راجبش گریه نمی‌کنم ولی خب غذا هم نمی‌خورم، درست نمی‌خوابم، با کسی هم حرف نمی‌زنم.

بگو shit! به این روزایی که فقط گذشت بگو shit!...

انقدر هی نمی‌شه که دیگه اصلا نمی‌خوام.

و‌ دیگر هیچ ایرانی شاد نبود؛ اگر بود ایرانی نبود.

یه دستم کاپ یه دستم گرس کیرم تو هرکی که قلبمو شکست

مست بودم مسیج دادم delam tang shod؛)

طلوعِ آفتاب ایران، طعمِ خون می دهد.

امشب 18 و 19 دی اومد جلو چشام.