قصر آبی

یه چیزی که توی نگاه کردن به سبک رنسانس اذیتم میکنه اینه که نقاش های مرد برخلاف چیزی که این سبک ادعا میکنه ( زیبایی) در واقع بدن زن‌ رو‌به چشم یه ابزار و وسیله ی تزئینی میبینن. انگار میخوان از فرم و خطوط بدن زن به عنوان یه وسیله برای لذت بصری استفاده کنن.

وقتایی که خواب میبینم تا آخر روز مستعد دراماتیک شدن و ناراحت بودنم.

ایراد داره ولی دوست ندارم تغییرش بدم