مُطاٰب؛

یه جوری تو دلم دارن قند آب میکنن🫠🤌🏻

هروقت احساس کردی زشتی به این فکر کن که قیافت ترکیب هزاران ژن مختلف از آدم هاییه که عاشق هم شدن؛...

نصیحتی کنم‌ت دل ببند در چیزی که با خودت بتوانی از این جهان ببری؛

بی رحمی بد نه از اون بی رحمی هایی که گاها به دل میشینه🤌🏻

بین انبوه دلبران جهان این دو دسته چقدر بی‌رحمند: پسرانی که شعر می‌گویند دخترانی که شعر می‌فهمند؛

بی کلٌام اینجا باش! بودنتْ با دلِ من؛ بی صِدا هم زیباست...🌱 ‌

بہ‌نام عشق🫀/:

رفیق شفیق... هیچی نمیتونم بگم ولی بمونه به یادگار 🥹🫠🤌🏻

آدمی جور‌خودش‌ را‌ بکشد‌ حرفی نیست‌ چه کنم‌ جور‌ گناهی که نکردم‌ نکشم؛

سرمه كم‌رنگ است، خاكش در دهان پر كرده‌ايم بخت خود سایيده‌ايم و سرمه‌دان پر كرده‌ايم؛

چو مغرورانِ بی منطق، نگو از "عشق" بیزارم که ناگه میزند بر دل شگردِ او شبیخون است؛

من دویدم سمت تو چشمان تو راهی نداشت انقدر دیوانه بودم پای من کفشی ندشت میدویدم در نگاهت بی مهابا میروی جان من حالا چرا بی ما به یغما میروی؟ دلبرم بی ادعا گفتی نیا گفتم چرا؟ گفتی اخر عشق را پایان خوش تعبیر نیست راست میگفتی دلت در بند یک بیگانه بود اشناها را به سان عشق خوش تعبیر نیست...🌱 ‌

بھ‌نامِ‌او...🫀/:

مهربان بود، اما در مواجه با خودش، بی‌رحمانه عمل می‌کرد.

خطاب به همانی که نیست: تو موهات مشکی باشه، مشکی قشنگه. تو لاغر باشی، لاغر بودن قشنگه. تو بخندی، خنده قشنگه. هر حرفی بزنی، اون حرف قشنگه. هر لباسی بپوشی، همون لباسا قشنگ می‌شن. چیزای زشتو بپسندی، دقیقا همون چیزا زیبا می‌شن. می بینی؟ همه چیز وقتی مربوط به توئه قشنگه. تو تنها معیار زیبایی برای منی.

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد؛ در این بازار عطاران مرو هر سو چو بی‌کاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد؛ ترازو گر نداری پس تو را زو ره زند هر کس یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد؛ تو را بر در نشاند او به طراری که می‌آید تو منشین منتظر بر در که آن خانه دو در دارد؛ به هر دیگی که می‌جوشد میاور کاسه و منشین که هر دیگی که می‌جوشد درون چیزی دگر؛ دارد نه هر کلکی شکر دارد نه هر زیری زبر دارد نه هر چشمی نظر دارد نه هر بحری گهر دارد؛ بنال ای بلبل دستان ازیرا نالهٔ مستان میان صخره و خارا اثر دارد اثر دارد؛ بنه سر گر نمی‌گنجی که اندر چشمهٔ سوزن اگر رشته نمی‌گنجد از آن باشد که سر دارد؛ چراغ است این دل بیدار به زیر دامنش می‌دار از این باد و هوا بگذر هوایش شور و شر دارد؛ چو تو از باد بگذشتی مقیم چشمه‌ای گشتی حریف همدمی گشتی که آبی بر جگر دارد؛ چو آبت بر جگر باشد درخت سبز را مانی که میوه نو دهد دایم درون دل سفر دارد؛

اندکی از تو, بسیاری ست از همه‌چیز؛...

به رفوگران بگویید،زِ رفو گذشت این دل چه رفو کنم دلی را،که هزار پاره دارد؛

ولی خفن‌ترین قسمت سجده اینه که تو در گوش زمین پچ پچ میکنی ؛ اما تو آسمون صدات رو میشنون؛...