مـاهـزاد؛

نمی‌دانم کدام صبح بود که چشم گشودم و دیدم دیگر هیچ‌چیز شبیه آن چیزی نیست که روزی آرزویش را داشتم. همه‌چیز، آرام و بی‌صدا، از میان انگشتانم لغزید. پل‌هایی که پشت سر گذاشته بودم، فرو ریختند؛ و آن‌هایی که هنوز پیش رویم بودند، پیش از آن‌که فرصت کنم قدمی بر آن‌ها بگذارم، در غبار ویرانی ناپدید شدند. گویی سرنوشت، با حوصله‌ای شگفت‌انگیز، راه بازگشت را از من می‌گرفت و هر بار که می‌خواستم به سوی فردا قدم بردارم، تکه‌ای دیگر از دیروز را بر سرم آوار می‌کرد.

من اما می‌نویسم. چه کار دیگری از آدمی برمی‌آید، وقتی زبانش سال‌هاست از گفتن آنچه در سینه دارد عاجز مانده؟ می‌نویسم، شاید کلمات بتوانند آنچه را که لب‌هایم هیچ‌گاه جرئت اعترافش را نداشتند، به جای من بگویند. شاید این چند سطر، پناهگاهی باشند برای تمام احساساتی که سال‌ها در تاریک‌ترین گوشه‌های وجودم دفنشان کردم؛ برای بغض‌هایی که بلعیدم، اشک‌هایی که نریختم و حرف‌هایی که هر بار تا آستانه‌ی گفتن آمدند و دوباره به سکوت برگشتند. من همیشه ایستاده‌ام. نه از آن رو که نترسیده‌ام؛ از آن رو که کسی نبود دستم را بگیرد. از کودکی آموختم که زمین خوردن، دلیلی برای ماندن بر زمین نیست. آموختم اگر چیزی شکستم، خودم جمعش کنم؛ اگر راهی بسته شد، خودم راه دیگری پیدا کنم؛ و اگر دلم گرفت، آن را چنان در سینه پنهان کنم که گویی اندوه نیز همچون بسیاری از چیزهای دیگر، حقی برای دیده شدن ندارد.

فقط نمی‌خواستم کسی بفهمد که گاهی، پشت تمام این ایستادگی، دختری ایستاده که دلش می‌خواست برای یک بار هم که شده، دیگری به جای او بگوید: «این بار لازم نیست خودت از پسش بربیایی.» اما ظاهراً بعضی آدم‌ها محکوم‌اند زودتر از موعد بزرگ شوند؛ چنان زود که حتی خودشان هم فراموش می‌کنند زمانی کودکی بوده‌اند که حق داشته بترسد، گریه کند و کسی را صدا بزند. برای من، خواستن همیشه شبیه خطایی نابخشودنی بوده است. هرچه خواسته‌ام، پیش از آنکه به دستم برسد، هزار دلیل برای نداشتنش پیدا شده؛ اما همان خواسته، اگر از لبان دیگری جاری شود، ناگهان ساده و ممکن و پذیرفتنی می‌شود. و من مانده‌ام با این پرسش قدیمی که هیچ‌گاه پاسخی برایش نیافتم: چرا سهم من همیشه فهمیدن است، نه فهمیده شدن؟ چرا من باید همیشه آن کسی باشم که صبر می‌کند، کوتاه می‌آید، درک می‌کند و خودش را عقب‌تر می‌کشد تا مبادا جایی برای دیگری کم بیاید؟ گاهی دلم می‌خواهد برای یک بار، تمام آنچه را که سال‌ها در خود فرو برده‌ام، بر سر دنیا فریاد بزنم. بگویم که من هم خسته می‌شوم. که من هم می‌شکنم. که من هم گاهی دلم می‌خواهد کسی نگران من باشد، بی‌آنکه مجبور باشم نخست ثابت کنم سزاوار نگرانی‌ام. اما چه فایده؟ آدمی که سال‌ها سکوت کرده، حتی هنگام فریاد زدن نیز صدایش شبیه نجواست. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین باشد؛ اینکه آن‌قدر به تنها ماندن خو گرفته‌ام که دیگر نمی‌دانم اگر روزی دستی به سویم دراز شود، باید آن را بگیرم یا از ترسِ پس گرفته شدنش، وانمود کنم که هیچ نیازی به آن ندارم. من از قوی بودن خسته‌ام. از اینکه همه به ایستادنم عادت کرده‌اند، بی‌آنکه بپرسند چند بار در خلوت خودم فرو ریخته‌ام. از اینکه هیچ‌کس صدای شکستن مرا نشنید؛ شاید چون سال‌هاست آموخته‌ام چگونه بی‌صدا فرو بریزم. و اکنون، در میان این همه ویرانی، تنها چیزی که برایم مانده، همین چند صفحه است.

کاغذی سفید، قلمی خسته، و دختری که هنوز، با تمام زخم‌هایش، به طرز غم‌انگیزی ایستاده است. نه چون امیدی مانده؛ بلکه چون هنوز کسی به او نگفته است که می‌تواند برای یک لحظه، فقط برای یک لحظه، دست از جنگیدن بردارد.

گمان می‌کردم کوریِ ابدی تلخ‌ترین اتفاق ممکن است؛ این نفس کشیدنِ اجباری‌ست. خود را به تنهایی، در میان برزخی از تصاویر می‌دیدم. تلاش می‌کردم زیبا شوند، اما تاریکی‌ای را به خود راه می‌دادند که از وحشت‌زدگی‌اش، به دنبال نور می‌گشتم. ولی هر آن، فراموشیِ ندیده‌شدن، به مثال دیواری سر به فلک کشیده، جلویم قد علم می‌کرد. از ترس آن تصاویر خیالی در تاریکیِ پشت چشم‌هایم، گداییِ بینایی‌ای را کردم که کابوس‌های خاموشی‌ام در کنارش آغوشی امن بودند. در کاسه‌ی گدایی‌ام، بینایی‌ای را دریافتم که زهرتر از هر... بود. بینایی، روحم را جلا بخشید؛ اما حیف، کوتاه. حال با چشمانم دنبال آن نور می‌گشتم، زیرا که به من قولِ پیدا شدن داده بود. اما کسی حرف از دق کردنِ ستاره‌ی قطبی نزده بود. ستاره‌ی قطبی، در خاموشیِ دیده‌اش، می‌شنید و دل خوش می‌کرد به قصه‌های شیرینِ قمر. امان از آن روز که صاحب آسمان، دیده‌ی آن طفل را برگرداند. جهان عجیب، زیبا و حیرت‌آور بود و طفل باوری برایش نداشت. روزها می‌گذشت، اما خبری از زمزمه‌هایی که در تاریکیِ دفن‌شده‌ی گذشته می‌شنید، نبود. زمزمه بود، اما نه برای ستاره‌ی بینا؛ برای دیگری بود و گمانِ تاریکی، ستاره را به خود نسبت می‌داد. ستاره‌ی فرسوده، با کوری، دل به زمزمه‌هایی سپرده بود که هرگز برای او سروده نشده بود؛ به آغوشی تکیه داده بود که تنها دیواری فرسوده و نم‌دار بود؛ به صدایی دلبسته بود که پژواکی بیش نبود. وجودِ ستاره به خاموشیِ ابدی رفت، اما از خونریزیِ قفسه‌سینه‌ی شکافته‌اش، به دستِ بیناییِ قاتل، کورسویی از نور برخاست؛ نوری جاودان.

𝗛𝗲’𝘀 𝘁𝗵𝗲 𝗸𝗶𝗻𝗱 𝗼𝗳 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗼𝗻 𝘄𝗵𝗼𝘀𝗲 𝗮𝘁𝘁𝗿𝗮𝗰𝘁𝗶𝗼𝗻 𝗴𝗼𝗲𝘀 𝗳𝗮𝗿 𝗯𝗲𝘆𝗼𝗻𝗱 𝗵𝗶𝘀 𝗹𝗼𝗼𝗸𝘀. 𝗧𝗵𝗲𝗿𝗲’𝘀 𝘀𝗼𝗺𝗲𝘁𝗵𝗶𝗻𝗴 𝗶𝗻 𝗵𝗶𝘀 𝗲𝘆𝗲𝘀 𝘁𝗵𝗮𝘁’𝘀 𝗶𝗺𝗽𝗼𝘀𝘀𝗶𝗯𝗹𝗲 𝘁𝗼 𝗹𝗼𝗼𝗸 𝗮𝘄𝗮𝘆 𝗳𝗿𝗼𝗺. 𝗖𝗮𝗹𝗺, 𝘆𝗲𝘁 𝗰𝗮𝗽𝘁𝗶𝘃𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴; 𝗾𝘂𝗶𝗲𝘁, 𝘆𝗲𝘁 𝗵𝗶𝘀 𝗲𝘆𝗲𝘀 𝘀𝗽𝗲𝗮𝗸 𝗮 𝘁𝗵𝗼𝘂𝘀𝗮𝗻𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘀. 𝗔 𝗽𝗲𝗿𝗳𝗲𝗰𝘁 𝗺𝗶𝘅 𝗼𝗳 𝗰𝗼𝗻𝗳𝗶𝗱𝗲𝗻𝗰𝗲, 𝗲𝗹𝗲𝗴𝗮𝗻𝗰𝗲, 𝗮𝗻𝗱 𝗮 𝗹𝗶𝘁𝘁𝗹𝗲 𝗺𝗶𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗳— 𝗲𝗳𝗳𝗼𝗿𝘁𝗹𝗲𝘀𝘀𝗹𝘆 𝘀𝗲𝘅𝘆, 𝗱𝗮𝗻𝗴𝗲𝗿𝗼𝘂𝘀𝗹𝘆 𝗰𝗵𝗮𝗿𝗺𝗶𝗻𝗴, 𝗮𝗻𝗱 𝗶𝗺𝗽𝗼𝘀𝘀𝗶𝗯𝗹𝗲 𝘁𝗼 𝗳𝗼𝗿𝗴𝗲𝘁.🍷

𝐇𝐔𝐇?!

چشم‌هایش نیز دروغ می‌گفتند.

اما شاید چیزی از او، هنوز در آن دو چشم جا مانده بود.