″یادهایِ ماندِگار

آدم نمی‌دونه با این همه غم توی دلش چی کار کنه.

🤲🏻

انسان‌ها هرگز جنایت را با این چنین کمال و شادمانی انجام نمی‌دهند، مگر زمانی که آن را از روی اعتقاد مذهبی انجام دهند.

جوری که ۱۰دی تا ۱۰بهمن گذشت:

@sepehr_ebrahimi3 آروم بخوابی عزیز دلم🖤

میخواستم استوری بزارم که: صورت چسبیده ی دو عاشق که یکی جانی در بدن نداشت و در آغوش معشوقش سرد و بی حرکت بود را انتخاب کردم،چون فکر میکردم ظلم بزرگیه در حق انسانیت، فکر میکردم بزرگتر از این غم نیست،تا خواستم استوریمو آپلود کنم به خودم گفتم پس سِپهرِ بابا چی؟ مانی بابا برو منم میام چی؟جسد ناشناس۱۱۷۸۰چی؟"گلدیم مبین گلدیم مامان"چی؟بابا وقت خداحافظیه ولی به مامان چیزی نگو چی؟سهم بچه ی من از وطنِ من پنج تا گلوله بود چی؟ بعد ویدیو ها و خبر های دیگه، جنازه های دیگه به چشمم خورد،اونجا فهمیدم باز هم وجود داره تمومی نداره،دیدم،گشتم،شنیدم،حس کردم،ولی نمیدونم برای کدوم یکی ابراز ناراحتی کنم آخه چجوری؟ برای کدوم یکی از این غم ها اشک بریزم،هیچکدومشون تکراری نمیشن،خبرا همشون باهم تفاوت داشتن و قلبم تیکه تیکست برای تک به تکشون غم و حجم اتفاقاتی که این چند وقته تو ایران وطنمون میوفته انقدر زیاد و بالاست که آدم خفه میشه از بغض، و سکوت رو ترجیح میده چون توصیف ناپذیره هیچ کلمه،جمله،عکس،فیلم،نوشته ای نمیتونه عمق ظلم،ستم،بی عدالتی و سیاهیه این جنایت رو بیان کنه.

زمانش که برسه با اذان خودتون،خودتونو اعدام میکنیم

زمستون ۴۰۴ خدا نداشت.