″یادهایِ ماندِگار

ولنتاین؟ خیلی آغوش‌ها برای همیشه ناتموم موندن.

گل پرپر،کجا گیرم سراغت؟ صدای گریه می آید ز باغت صدای گریه می آید شب و روز که می سوزد دل بلبل ز داغت

نه مرگ آنقدر ترسناک است ، و نه زندگی آنقدر شیرین که انسان برای این دو شرفش را بدهد. ـ جاوید نام صفورا جعفری ، نوشته در وصیت نامه اش.

معتاد هیچ شدم؛نه کاری,نه جایی,نه حتی حرفی..

شمع ها برای من،آرزوها برای ایران✨

گفتیم گرونیه سفره‌مون کوچیک شده اومدن آدمای سر سفره رو کم کردن.

که من غم دارم اندازه ی زیبایی تو:)

این مسخره بازیا چیه ترقه میزنین، مثل یک مسلمان واقعی به خودتون بمب وصل کنین

صدای بابای سپهر بلندتر از الله اکبراتون بود.

عدالتی در کار نبود. و گرنه جهان با کُشتن تو، پایان می گرفت.