Cigarettes after study'

آدما بعد شنیدن لحجه‌ و صدام : ععععععع وایییی اونجا لحجه داشتییییی؟

اگه فردا بی من شروع شد، با کتابای قدیمی ،چایی تازه دم، برنامه های یهویی، بغل های محکم، گل لیلیوم، گربه ها، قهوه و بارون و رنگ قهوه ای یاد من بیوفت. با امید و ارزوهام و ادمایی که دوسشون داشتم.

شما یه سر به پاساژ‌ها و کافه‌ها بزنی میبینی که این مردم شبیه افرادی نیستن که همین چند روز پیش جووناشون کشته شده باشن، اقتصادشو فرو پاشیده باشه، هر لحظه ممکنه جنگ بشه تو کشورشون. این مردم فقط تو مجازی بهم گیر میدن وگرنه به زندگی عادیشون برگشتن. صدها حیف به اون بچه‌ها…

زمستان امسال ، خدا نداشت که اگر داشت ، وطن چنین نبود ایران ، بیمار نبود این تعداد پدر و مادر ، گریان نبودند فهمیدم که تفاوت زیادی میان انسان‌نما و انسان وجود دارد عدالتی در این دنیا وجود ندارد در زیر نور ماه به آسمان نگاه کردم یک چیز مشخص بود به آیندگان بگویید که در ورایِ ابرهایِ این وطن در آسمانِ بالایِ سرِ قهرمان‌هایِ بی‌جانِ این خاک در زمستان ۱۴۰۴ ، هیچ خدایی پیدا نشد

به عکس کشته‌شده‌ها نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم «تو خیلی بیشتر از من لایق زنده موندن بودی.»

نمیدونم چجوری با کلمات بیانش کنم، ولی اصلا خوب نیستم

چراغ روشن شد ولی خونه همون خونه نبود؛ هیچوقت دیگه اون خونه نمیشه.