よすが

よすが: یوسگا: چیزی که شما را در این دنیا نگه می‌دارد. عشق، بوی بعد از باران، کتاب، موسیقی، خودِ زندگی.✨

من عاشق نگاه کردن به قفسه‌های کتابخونه‌ام. نه به خاطر زیباییش. به خاطر اینکه داستان‌های زیادی اونجاست. کلمه‌ها، شخصیت‌ها و احساسات مختلف اونجا هستن. مکان‌هایی که پر از عشق و دلشکستگی‌اند و من عاشق اینم که هرلحظه که بخوام می‌تونم با برداشتن یک کتاب وارد دنیای اون بشم.

می‌گن در پذیرش یک رنج سه مرحله وجود داره: ۱-انکار ۲-خشم ۳-سوگواری در جهانی که بیست روزِ پیش توش زندگی می‌کردم جایی برای واژه‌ی جنگ در ذهنم وجود نداشت چه برسه به خودِ جنگ. و اگر یک نفر بیست و دوم خرداد ماه، پنجشنبه شب بهم می‌گفت فردا قراره جنگ بشه، باور نمی‌کردم. باور نکردم، صبح از خواب بیدار شدم و با سیلی از خبرهای دردناک رو‌به‌رو شدم، ویرانی‌ها رو دیدم، اضطرابی که خانواده‌م داشتن رو دیدم اما اون روز یک لحظه هم به واژه‌ی «جنگ» فکر نکردم. اولین مرحله برای من دو روز طول کشید. بعد از دو روز که زیرنویس اخبار رو می‌خوندم و می‌دیدم همه‌جا پر شده از این واژه‌ی نفرین شده تازه از مرحله‌ی انکار گذشتم. خشمِ این رنج از ابتدا همراهِ من بود چه بسا که سعی در قایم کردنش از اطرافیانم داشتم ولی خیلی موفق نبودم. خشم از خودم، از سیاست و از ویرانی. متاسفانه این مرحله هنوز همراهمه و فکر نکنم حالا حالاها ول کنم باشه. و آخرین مرحله، سوگواری. تنها کاری که از دستم بر می‌اومد، غصه خوردن و گریه کردن بود، هرچند که هنوزم غصه می‌خورم. هر روز عصر می‌نشستم پای خبرها و گریه می‌کردم. گریه می‌کردم، برای هم‌وطنام، برای شهر موردعلاقه‌م تهران، برای ایران، برای خانواده‌م، برای خونه‌مون، برای اتاقم، برای کتابام، برای کوچک‌ترین چیزهایی که قبل از این بازه فکر می‌کردم چیزای عادی‌ای هستن و همیشه می‌تونم بهشون دسترسی داشته باشم، برای دانشگاه رفتن، برای بستنی یا قهوه خوردن، برای کتابفروشی‌ها و برای زندگی کردن. نمی‌دونم جنگ تموم شده یا نه یا اصلا قراره دوباره شروع بشه و کی تموم بشه؛ ولی من ی چیزی فهمیدم، اینکه زندگی رو با همه‌ی بالا و پایینش دوست دارم.❤️