よすが

دارم ی لیست آهنگ برای خودم تو تلگرام درست می‌کنم، اگه آهنگ بی‌کلامِ موردعلاقه دارین خوشحال می‌شم برام بفرستین.🙂‍↔️💓 @thisisabaatheonebot

مگه ما توی چه سیستمی بزرگ شدیم که هر چقدر هم تلاش می‌کنیم، باز از نظر خودمون ناکافی‌ایم و نمی‌تونیم از دستاوردهامون درست لذت ببریم؟ انگار چشممون همیشه پیش چیزی بوده که یک مرحله از خود واقعی ما بهتر بوده، هیچ‌وقت نتونستیم برای چیزی که هستیم، خوشحال باشیم، همیشه دنبال یه چیز بهتر بودیم، هیچ‌وقت کافی نبودیم، حتی برای خودمون.

خلاصه به بزرگی خودتون ببخشید، اگه شما رو هم افسرده می‌کنم.

و با این حال میام به چیزای کوچیک چنگ بزنم، اما همون چیزای کوچیک هم ناامیدم می‌کنن.

می‌دونم این چندوقت همش دارم اینجا غر می‌زنم و دیگه خبری از عکسای خوشگل از کتابا و قهوه خوردن نیست، چون واقعا حالم همینه.

ظهر زیباییه، اومدم آهنگ گوش کنم دیدم اشتراک اپل موزیکم تموم شده، رفتم ببینم قیمت دو ماهه‌ش چقدره که دوباره بخرم. سری پیش خریده بودم چهارصد و پنجاه، الان شده پونصد و نود:))) فعلا خداحافظ اپل موزیک.

جواب کنکورم ی جوریه که نمی‌دونم باید ناراحت باشم یا خوشحال. تو زندگی من همه‌چیز ی جورایی پیچیده‌ست؛ حتی حسِ بعد از دیدن جواب کنکور.

کاش این بارِ روی دوشم بره کنار، بذاره زندگی کنم، گریه کنم، یکم حس کنم. خسته شدم از دستش.

دلم برای کتابفروشی‌ها تنگ شده.

زندگی تو این ماه یک بار دیگه به من یادآوری کرد که می‌شه یک ساعت قبل از یک از دست دادنِ بزرگ عادی زندگی کرد، می‌شه بدونِ بغض چای خورد، کتاب خوند، با تلفن حرف زد، آشپزی کرد و نفس کشید. زندگی بهم یادآوری کرد که هیچ‌چیزی دائمی نیست، حتی دقیقه‌ها. حتی ثانیه‌ها. که می‌شه تو یک ثانیه یک نفر رو از دست داد و دیگه نمی‌شه برگشت به اون خودِ یک ثانیه قبلت. که زندگی همیشه بلده بهت دهن‌کجی کنه. که زندگی با غم عجین شده. که بدون غم زندگی معنا نداره. زندگی بهم یادآوری کرد که دوباره شنیدن تسلیت می‌گم چه مزه‌ای داره. زندگی این ماه هر دو روش رو نشونم داد. هم روی سفیدش رو، هم روی سیاهش رو.

اَمرداد.