よすが

40.

بوی بارونِ بهارِ آزادی.

به آینده‌ی بهتر امید نداشته باشید، باور داشته باشید.😭

قربانِ آن صورت پر از مهرت پدرِ ایران.

پس تپیدن قلب برای میهن این شکلیه.😭

روزی ایرانم آزادی را در آغوش خواهد گرفت و من از بند این غمِ روی سینه‌‌ام آزاد خواهم شد.

و نور بر تاریکی پیروز خواهد شد و ایران از خاکستر خود بر خواهد خاست.

اومده بابا!

صدام کن یوسفِ سووشون چون در این خاک، ایستادن در برابر ظلم همیشه بهای سنگینی داشته.

تو را نمی‌دانم اما من انسانم. تو را نمی‌دانم اما من انسانم، جانم برای جوان‌های پرپر شده آتش می‌گیرد. دلم برای شیونِ مادران پاره پاره می‌شود. دستانم به‌خاطر اشک پدران داغ‌دار می‌لرزند. من انسانم، وجودم از گریه‌ی کودکان درد می‌گیرد. از درد هم‌مینهم گلوله‌ها از میان قلبم رد می‌شوند. چشمانم خواب ندارند، صورتم سرخ و گلویم پر از خار است، می‌گریم. تو را نمی‌دانم، اما برای من روز و شب تفاوتی ندارند، همه‌جا تاریک و خاکستری شده است. تو را نمی‌دانم، اما من لقمه‌های خوراک را با بغض پایین می‌دهم. تو را نمی‌دانم، اما من زندگی را یادم رفته است. یادم رفته است که چطور قبل از این‌ها نفس می‌کشیدم، چطور آب می‌نوشیدم، چطور روزها را سپری می‌کردم و شب‌ها را صبح. تو را نمی‌دانم، اما حال من خراب است. تو را نمی‌دانم اما جان من زیر بار این غم‌ها ترک خورده است. تو را نمی‌دانم اما من انسانم.

من قبلا هم تنها بودم، ولی تو این شبا خیلی تنهاتر از قبل شدم.

پدربزرگم مردی آزادی‌‌خواه بود. قبل از اینکه تیر بارانش کنند، شعرهایش را پای درخت انار باغچه چال کرد. من هیچ‌وقت شعرهایش را نخواندم اما از انارهای باغچه می‌شود فهمید، آزادی باید سرخ و شیرین باشد.

این دیگه زندگی نیست ماتم‌سراست.

گریه کردن این روزا برام شده مثل ی وعده‌ی غذایی: صبحونه، گریه، ناهار، گریه، شام، گریه.