Doug Rattmann

جدا از این بحثا، تو توییتر ظاهرا استاد یکی ادعا کرده بود گیاه در معرض قرآن بهتر رشد میکنه و در معرض موسیقی خراب میشه. برا گیاه متالیکا گذاشته بودن رشد کرده مثل سگ. بعد استاده اینارو بازجویی کرده نه شما یه چی ریختید توش میخواستید حقانیت قرآن رو زیرسوال ببرید، بعد براشون دردسر شده. سیستم آموزشی ما سیستم آموزشی نیست. برا خودتون دردسر و پرونده درست نکنید دوستان.

راه دور و درازی طول کشید برسم اینجا. شاید موقعیت خاصی نباشه، ولی خب راضی‌ام. مسیر واقعا سختی بود. انگار سرنوشت قطعی بنده شارلاتان شدن بوده و معجزه تونسته آدمم کند. در جوانی حتی بنده هم از این مطالب ترویج میدادم که عای کلمات انرژی دارن و این حرفا. یکی از دلایلی که خوب با بقیه بُر نمیخورم شاید همین باشه. انگار خودم رو از این دسته نمیدونم و اونا هم منو راه نمیدن. انگار یه قانون نانوشته وجود داره، که اینجا یه کلابه و من یواشکی واردش شدم. به هر حال از اینم قسمت ما بود‌.

اگه اون شیاد به خودش نمی‌گفت پروفسور ایموتو و درباره کریستالیزه شدن مولکول‌ آب در معرض دعا حرف نمی‌زد، نصف مسلمون‌ها مطلب نداشتند برای گفتن. اسلام را ظاهرا دو چیز نگه داشته، قیمه محرم و شبه‌علم در هرکجای دنیا. شبه‌علم حتی اگر در ثریا باشد، مردمانی از سرزمین پارس به آن دست می‌یابند.

خودمونیما، ما هم یه دوره‌ای داشتیم.

پذیرش نادانی، آغاز خردورزی است. انسان فقط زمانی خواهد توانست با استفاده از توانایی ذاتی خود خلاقانه عمل کند و از محدودیت‌های خود فراتر برود که ابتدا محدودیت‌های خود را بشناسد و فروتنانه و صادقانه آن را بپذیرد.

سقراط

تو تلگرام یه چنل رو محض فان دنبال میکردم، اسپانسر پروکسی بود. بعد محتواشو میفرستادیم رفقا میخندیدیم. الان دیدم داره دوره میفروشه به قیمت دو میلیون تومن. چه تخصصی رو یاد میده؟ آموزش لاس زدن اصولی با دختر. این همه فرصت شغلی هست بعد جوان بهونه میاره پول نیست. برو ببین ملت چطور پول درمیارن.

تا آخر این هفته یا اول هفته بعد مطلبی با موضوع قانون و آزادی فردی دراختیارتون میزارم. چیز خاصی نیست، آروم دارم آمادش میکنم.

بودریار شخصیت جالبیه. ولی حین مراجعه بهش آدم رگ وینگنشتاینیش میزنه بالا که نکنه اینم داره بدیهات رو زیاد میپیچونه و به عنوان فلسفه ارائه میده. چنین نقدی به فوکو هم وارده، چون نه حرفاش اونقدر جدیه نه خودش آدم جدی‌ای هستش. اما بینشون یه داستان «فراواقعیت» نظرم رو جلب کرد. زمانی که واقعیت، تحت تاثیر تصاویر شکل میگیره. یعنی اول یک داستانی که وجود نداره میاد، تصویری که نماینده‌ای از واقعیت نیست، اما تا شکل میگیره، بر اون اساس وقایعی رخ میده و واقعیت سعی میکنه خودشو با تصویر منطبق کنه نه برعکس. این میتونه خطرناک باشه. مثل پروپاگانداهای «زندگی سالم» در محتوای زرد و انگیزشی که نماینده‌ای از واقعیت نیستند، اما چون ملت را تحت تاثیر قرار می‌دهند، از آن پس مردم سعی میکنند طبق اون تصویر زندگیشون رو جلو ببرند.

باید صادق بود، حتی مایی که ادعای شناخت پروپاگاندای ج.ا رو داشتیم هم یه تایمی فریب خوردیم. به هر حال وقتی درای بیرون بستس، صدا داخل بیشتر اکو پیدا میکنه. وقتی نت قطع بود، تصور میکردیم جدی نکنه ج.ا در رسانه قوی شده، و تعجب میکردیم چرا جهان تحت تاثیر چنین اراجیفی قرار گرفته‌. خب، بعدا مشخص شد قرار نگرفته بود. ما تحت تاثیر تصویری از جنگ بودیم نه خود جنگ. و الان هم، ارزشی خودخواسته تحت تاثیر تصاویر جنگه، تا خود جنگ. موشک‌هارو میبینه، یه سری ویدیو میبینه از برخورد و چندتا مصاحبه که میگن وای ایران ابرقدرته. اما این تصاویر هیچ ارتباطی به دنیای بیرون نداره. دنیایی که به ازای هر انفجار، خونه‌ها خراب میشه و مردم قدرت اول خاورمیانه میمیرن و وحشت و ترس و کشتار همه جارو گرفته. جنگ‌طلبی با تصور فتح سرزمین‌ها با تم جنگ‌های صلیبی، یک جنون شایع راه انداخته. قبلا آمریکا هم از این بازی‌های رسانه‌ای راه انداخته بود؛ وقتی با عراق میجنگید. یه از خدا بی‌خبر فیلسوفی همینو نقد کرده بود. و این جمله‌ش معروف شد که «جنگ خلیج فارس اتفاق نیوفتاده». منظورش این نیست که چنین چیزی رخ نداده، منظورش اینه اون جنگی که شما دارید تو تلوزیون به ما نشون میدید هیچوقت اتفاق نیوفتاده. چیزی که اون بیرون رخ داده رو نشون نمیدید. اول نوشت چنین جنگی ممکن نیست اتفاق بیوفته، وقتی جنگ شد نوشت چنین جنگی درحال اتفاق افتادن نیست، و وقتی جنگ تموم شد نوشت هیچوقت چنین جنگی رخ نداده. بهش نقد وارد شده بابت این حرفاش که آقا تو داری رنج بازمانده‌های جنگ رو بی‌اهمیت جلوه میدی، در صورتی که منظور بنده‌خدا این بود که امکان نداره به این تمیزی گزارش‌ها شسته‌رفته رفته باشید و برگشته باشید. امکان نداره جنایت نشده باشه. امکان نداره این یک عملیات صلح‌طلب به نفع همه باشه. امکان نداره خطای انسانی نشه. امکان نداره مردم آواره نشن. اعتیادی شکل گرفته به مصرف تصاویر جنگی. تصاویر مارش نظامی، موسیقی حماسی، و انکار واقعیت‌ها. اینجا بودریار پدرسوخته وارد میشه، چون این اتفاق، همون وضعیت «وانموده» در اندیشه بودریاره. وقتی که تصاویر خودشون رو جای واقعیت غالب میکنند.

صیح که بیدار شدم دیدم منو دور انداختن. عجیب نبود. این عجیب بود که تو هم اونجا بودی. تورم مثل من دور انداختن یا خودت اومدی؟ به هر حال ما اینجاییم، چون دیگه به درد کسی نمیخوریم. وجه اشتراکمون در اینه. چون به درد کسی نمیخوردیم هم رو پیدا کردیم. اما من به تو شک دارم. چون تو هنوز بوی آدمارو میدی. یه تعریف دیگه باید به تعاریف بی‌انتهای عشق اضافه کرد. عشق عبارت است از وضعیتی که وقتی همه چیز را از دست دادی همچنان کسی باشد که صورتت را به صورتش نزدیک کنی. داری یادداشت میکنی؟ دوباره نمیگما. اینارو دانشگاه درس میدن. همه با دیدنمون تعجب میکنن. شاید چون بالاخره تو جایی پیدات کرده بودم، که هیچکسی ازمون انتظار نداشت آدم باشیم. بوسیدمت، و برای اولین بار، کاری رو نه برای تماشای بقیه، بلکه بخاطر خودم انجام داده بودم.

مایی که منتظریم ادمین حافظه تاریخی آنلاین بشه و درباره اکبر عبدی پست بزاره:

؛

همیشه تنهاترین انسان‌ها، بهترین ایده‌های دیت رو دارند.