⸂رزکوچولو ⸃

ولی فرقش اینه اینبار ایرانی.

بعد فیلم میان ستاره ای واقعا از یک فیلم لذت بردم و روحم باهاش لمس شد.

فکر نمی‌کردم همچین فیلمی هم داشتیم چه حیف وقتی روی پرده سینما بوده نتونستم ببینم.

و آخیش🕊️

بعد از مدت‌ها یک فیلم قشنگ دیدم.

انجمن شاعران مرده🎞️.

عاشقِ تو شدن بی‌خطر نبود، مثلِ رقصی لبه‌ی یک صخره زیرِ بارون. تو یک قدم به سمتم برداشتی و من پرتاب شدنم رو به چشم دیدم؛ و غرق در دنیایِ با تو بودن شدم!

__فیکشن دیدار ابدی💌

فکر می‌کردم؛ این‌که در نهایتِ همه‌ی تلاش‌هام، به چی فکر می‌کنم! عاقبتِ همه‌ی دوییدن‌هام، قرار هست به کجا ختم بشن؟ هر لحظه بیشتر غرق می‌شدم، در سوال‌هایی که شاید جواب‌هاشون رو تنها باید در وجودِ خودم پیدا می‌کردم. واقعاً برای چه مقصودی داشتم روزهام رو می‌گذروندم، به خاطر چه اهدافی تلاش می‌کنم، برای کدام نتیجه استرس می‌کشم! و مابین تمام افکارم فهمیدم، چیزی درست نیست و یا به تعبیرِ عامیانه لنگ میزند، چرا که هیچ‌کدام رنگ و بویی از من نداشت. برای خودی نبود که، از همه‌ی وجودش کمک می‌گرفتم برای به یک موقعیت خوب رسیدن، برای یک مقطع تحصیلی قابل قبول داشتن، یک شغل مناسب، یک درآمد خوب، شخصی مورد تایید شدن و… و بغض کردم. احساس می‌کردم چیزی راه تنفسم رو بسته و شاید این، غمی بود که با از یاد بردنِ واقعیتِ زندگی، خودم و معنایِ تولد در گلویم نشسته بود. واقعاً تمامِ این دوییدن‌ها و تلاش کردن‌ها برای چه سرانجامی هست؟ برای رضایت چه کسی؟ برای حال خوبِ چه فردی؟ برای تایید شدن توسطِ چه شخصی؟ برای، برای، برای…! در میانشون هیچ‌وقت پیش اومد که، برای ذره‌ای حالِ خوبِ خودم تلاش کنم و یا تنها چیزی که صدر جدولِ لیستِ بی‌انتهایِ بهترین شدن بود؛ فقط و فقط دیگران بودن؟ شاید هم ما خیلی زندگی رو سخت گرفتیم، چرا که همگی باهم درد داریم، زخم داریم، شکستن داریم، کم آوردن و خستگی داریم، سختی داریم و… پس چرا هنوز هم به جای دیگران خودمون رو نمی‌بینیم؟ ساعت‌ها بهش فکر کردم و فکر می‌کنم تا شاید به جوابی که قلب و عقلم رو با هم قانع کنه برسم چرا که برای من دیگه خیلی چیزها منطقی به نظر نمی‌رسن. منطقِ من مدتِ زیادی هست که با احساساتم گره خورده و گمان می‌کنم؛ همه‌ی ما در حال انجامِ یک اشتباه مشترکیم و انگار این چرخه پایانی ندارد! شاید این نوشته، بهم ریخته، بی‌ثمر و غیر قابل قبول برای خیلی‌ها برداشت بشه اما برای خودم؛ لازم و ضروری هست و من حالا به دنبال تایید هیچ کسِ دیگری جز خودم، وجدانم، روح و قلبم نیستم. هنوز هم به دنبالش می‌گردم اما تنها ترسی که ذهنم رو رها نمی‌کنه، روزی هست که پاسخ سوال‌هام تنها یک جمله باشن؛ «زندگی همان غنیمت شمردنِ این دم است و بس، می‌بایست در حال و مسیر زندگی کرد نه برای خط پایان و نتیجه آن مسیر نامشخص؛ پس بیاموز اصل ساده‌ی زندگی کردن را.» __ستاره کوچولو

فکر می‌کردم؛ این‌که در نهایتِ همه‌ی تلاش‌هام، به چی فکر می‌کنم! عاقبتِ همه‌ی دوییدن‌هام، قرار هست به کجا ختم بشن؟ هر لحظه بیشتر غرق می‌شدم، در سوال‌هایی که شاید جواب‌هاشون رو تنها باید در وجودِ خودم پیدا می‌کردم. واقعاً برای چه مقصودی داشتم روزهام رو می‌گذروندم، به خاطر چه اهدافی تلاش می‌کنم، برای کدام نتیجه استرس می‌کشم! و مابین تمام افکارم فهمیدم، چیزی درست نیست و یا به تعبیرِ عامیانه لنگ میزند، چرا که هیچ‌کدام رنگ و بویی از من نداشت. برای خودی نبود که، از همه‌ی وجودش کمک می‌گرفتم برای به یک موقعیت خوب رسیدن، برای یک مقطع تحصیلی قابل قبول داشتن، یک شغل مناسب، یک درآمد خوب، شخصی مورد تایید شدن و… و بغض کردم. احساس می‌کردم چیزی راه تنفسم رو بسته و شاید این، غمی بود که با از یاد بردنِ واقعیتِ زندگی، خودم و معنایِ تولد در گلوم نشسته بود. واقعاً تمامِ این دوییدن‌ها و تلاش کردن‌ها برای چه سرانجامی هست؟ برای رضایت چه کسی؟ برای حال خوبِ چه فردی؟ برای تایید شدن توسطِ چه شخصی؟ برای، برای، برای…! در میانشون هیچ‌وقت پیش اومد که، برای ذره‌ای حالِ خوبِ خودم تلاش کنم و یا تنها چیزی که صدر جدولِ لیستِ بی‌انتهایِ بهترین شدن بود؛ فقط و فقط دیگران بودن؟ شاید هم ما خیلی زندگی رو سخت گرفتیم، چرا که همگی باهم درد داریم، زخم داریم، شکستن داریم، کم آوردن و خستگی داریم، سختی داریم و… پس چرا هنوز هم به جای دیگران خودمون رو نمی‌بینیم؟ ساعت‌ها بهش فکر کردم و فکر می‌کنم تا شاید به جوابی که قلب و عقلم رو با هم قانع کنه پیدا کنم چرا که برای من دیگه خیلی چیزها منطقی به نظر نمی‌رسن. منطقِ من مدتِ زیادی هست که با احساساتم گره خورده و گمان می‌کنم؛ همه‌ی ما در حال انجامِ یک اشتباه مشترکیم و انگار این چرخه پایانی ندارد! شاید این نوشته، بهم ریخته، بی‌ثمر و غیر قابل قبول برای خیلی‌ها برداشت بشه اما برای خودم؛ لازم و ضروری هست و من حالا به دنبال تایید هیچ کسِ دیگری جز خودم، وجدانم، روح و قلبم نیستم. هنوز هم به دنبالش می‌گردم اما تنها ترسی که ذهنم رو رها نمی‌کنه، روزی هست که پاسخ سوال‌هام تنها یک جمله باشن؛ «زندگی همان غنیمت شمردنِ این دم است و بس، می‌بایست در حال و مسیر زندگی کرد نه برای خط پایان و نتیجه آن مسیر نامشخص؛ پس بیاموز اصل ساده‌ی زندگی کردن را.» __ستاره کوچولو

live where life resides; in your heart and mind🏹.