the ophelia urge to go insane.

واقعا دلم برا نقاشی یک‌ذره شده ولی

da quando ho smesso di dare peso a tutto, vivo meglio.

me when “وای نمی‌دونم چی بپوشم”

I'm still waiting for my نامه‌ی هاگوارتز

اخیرا دارم خودمو مجبور می‌کنم که احساساتی که نسبت به ادما بهم دست می‌ده رو همون لحظه بیان کنم. مثلا گفتن همین “وای چقد قشنگی، وای لباست چقد خوش‌رنگه و…” که در ظاهر خیلی چیز کوچیکی بنظر میاد، اما هم به خودم حس خوبی می‌ده، هم مطمعنم به طرف مقابل. و به طرز عجیبی باعث می‌شه اضطراب اجتماعیم روز به روز کمتر شه. انگار قاطی میشم با جامعه و عاشق این حسم. همچنین بیشتر بهم ثابت می‌شه که حس خوبی که به بقیه بدی همیشه به خودت هم برمیگرده.

tucked a note into the city.

میرم یکم باهاشون زندگی کنم بعد موردعلاقه‌هامو میزارم اینجا. 😭

بیشتر از اینکه آهنگارو بخونه، احساسشون می‌کنه. و خاک ریخته می‌شه رو سر تو.

destroyed me respectfully.

آلبوم گریسی رو گوش دادم و فقد می‌تونم بگم i’m emotionally unavailable for the next few hours(months).

شواف شواف ✋🏻

بچه‌ها دوتا از قشنگ ترین انگشترای جهان رو پیدا کردم و خریدم.

امروز انگار مثل یه روزنه‌ای از نور بود بین حجم بزرگی از تاریکی =)