hollow

گُل‌های قرمزِ مخملی‌.

سردرگمی آزاردهنده‌ست ذهنی پر از ایده که از هر جا بخوای شروعش کنی از یه جایی دیگه به بن بست میخوری. حس میکنی به اندازه ای که باید برای انجام کارهای هنری خلاق نیستی؛و برای نوازندگی ساخته نشدی. میتونی نویسنده خوبی باشی ولی خودت رو جدی نمیگیری. یک روز تصمیم میگیری برای داشتن درآمد وارد حوزه دیجیتال شی و یه روز به این فکر میکنی زیبایی در چیزهای جدیدی هست که هیچکس تا به حال نساخته.یک روز تصمیم میگیری ساعتها راجع به اینکه میخوای چه شغلی داشته باشی تحقیق کنی،ولی وسط این همه ساعت تحقیق از درس عقب نیوفتی. تقریبا چند ماه دیگه ۱۷ سالگی رو برای همیشه تحویل به گذشته و خاطراتم میدم،و الان که تقریبا به آخراش رسیدم، هنوزم نمیدونم هدفم چیه توی کدوم مسیر قدم بردارم باید چه شغلی داشته باشم باید چه کاری رو شروع کنم دقیقا باید با زندگیم چیکار کنم؟ یک روز تصمیم میگیرم یک سال از هر چیزی دور باشم و درس بخونم.یک روز به این فکر میکنم توی این یه سال میتونم چه کسب و کاری رو رشد و گسترش بدم.یک روز فکر میکنم نباید به خودم سخت بگیرم من هنوز سنی ندارم.یک روز به خودم میام می‌بینم چقدر دیر شده و چقدر از هر آدمی عقب تر ام. ۱۷ سالگی سن جالبی بود یک علامت سوال بزرگ که هیچوقت در طی یک سالِ خودش حل نشد تنها میتونم بگم ۱۷ سالگی شروع این تفکرات بود شروع این فکر که زندگی داره جدی میشه. شروع این فکر که تو دیگه باید برای آینده ای بهتر قدم برداری . شروع این فکر که باید جدی تر درس بخونی ، به فکر درآمد باشی، مستقل بشی و همچنان از زندگی لذت ببری. ۱۷ سالگی سنی بود که تو برای اولین بار حس کردی دیگه اون بچه ای نیستی که خطا کنی و چند دقیقه بعدش برات همه چیز و سروسامون بدن یا با گریه چیزی رو پیش ببری. ۱۷ سالگی دیگه بچگی نبود ۱۷ سالگی عاقل و بالغ شدن نبود ۱۷ سالگی، فقط ۱۷ سالگی بود ۱۷ سالگی ،فقط فکر بود.

نشر افق، پونزده مرداد ماه

صادقانه بگم؟هنوزم نمیدونم دقیقا کی هستم. میدونم چند سالمه،میدونم اسمم چیه یا پدر و مادرم کی هستن و هر چیز دیگه ای رو به خوبی می دونم؛ ولی همه ما فقط در حدی میدونیم که بتونیم خودمون رو به سادگی معرفی کنیم؛ یا بتونیم سوالی رو جواب بدیم هیچوقت به این فکر نکردیم اگر یکی راجع به جزئیات مون پرسید چی بگیم. همیشه در حدی دونستیم که فکر کردیم برای شناخت کافیه. ولی حس میکنم مشکل خیلی هامون همینجاست؛ همو نمیشناسیم. باهم صحبت نمیکنیم. صحبت هامون شده چند بار غیبت طی روز ، مسخره بازی های زودگذر ،یا تعریف یک اتفاق ساده. بعد از اینکه چند ماه باهم بودیم فکر میکنیم دیگه از اون دوره "شناخت"  گذر کردیم. دیگه وقت صحبت راجع به اتفاق های روزمره‌ست. از یک جایی به بعد فکر میکنیم به حدی از شناخت رسیدیم که دیگه نیاز نیست کنار هم بشینیم، از خودمون بگیم، و یا حتی بگیم این اواخر چه احساسی داریم. خیلی‌ها میدونن که اسم من سوگنده خیلی از افراد میدونن من چه سالی چه ماهی و حتی چه روزی از ماه بدنیا اومدم و خیلی ها میدونن من آدم اروم و کم حرفی هستم هر کسی منو میشناسه میدونه من کتاب میخونم و خیلی چیز های کلی دیگه. ولی همه این ها کلیات ان؛دورمون پر از موضوعات کلی عه که هیچوقت تلاش نکردیم وارد جزئیاتش شیم. به طور مثال من همیشه گفتم از بچه ها خوشم نمیاد ولی هر موقع  یه بچه میاد پیش من براش از توی اینترنت کارتون دانلود میکنم. من از بچگیم، وقتی که یه سگ یا گربه توی خیابون میبینم بغض میکنم چون حس میکنم این بیرون براشون زندگی سخته. همیشه وقتی یک بچه کار میبینم اگر‌ بهش پول ندم تا شب موقع خواب تو ذهنم میمونه که شاید اگر من بهش اون پول رو می‌دادم باهاش خوراکی می‌خرید و الان گرسنه اس. همیشه خیلی چیزها رو می بینم،اینکه یک نفر موهای اشفته ای داره ،دستاش کثیف شده یا هر چیزی از این قبیل ولی بهش نمیگم و سعی میکنم یک جوری رفتار کنم انگار هیچوقت متوجهش نشدم. سال ها با آهنگ "جانِ مریم"  میخوابیدم با اینکه باهاش گریم میگرفت. سال ها این تصور رو داشتم که اگر در یک کانون قرار نگرفته باشم دزدیده میشم و من رو برای همیشه از خانوادم میگیرن؛ بخاطر همین سالها وسط قرار میگرفتم، وسط پدر و مادرم میخوابیدم، وقتی یه عده کنار هم جمع میشدن سعی میکردم جوری بشینم که از هر طرفم آدمی باشه و من کنار یا انتها نباشم.دقیقا توی مرکز هر جایی قرار می گرفتم، بر خلاف الان که سعی میکنم کنار بمونم. همیشه فکر میکردم ما هیچی نمیدونیم، ما از هر چیزی اطلاعات کمی داریم حتی اگر فکر می‌کنیم زیاده؛بر همین اساس همیشه فکر میکردم خیلی موجودات وجود دارن ،پری وجود داره ،آدم فضایی وجود داره و یک روزی مخفیانه خودشون رو به من نشون میدن و میشن بهترین دوست های من. شاید خیلی از اینهایی که گفتم رو هیچکس نمیدونسته و از الان به بعد قراره بدونه فقط این رو خواستم بگم که، ما هنوز همو نمیشناسیم. ما هر چقدر هم راجع به هر چیزی صحبت کنیم هنوز جزئیاتی هستن که از طرف مقابلمون نمی دونیم. سال ها میگذره ما کنار یک آدم زندگی میکنیم همراه اون پیر میشیم و شاید بعد از سال ها زندگی‌ یک جایی رفتاری از اون دیدیم که سال ها در وجود اون آدم بوده فقط ما نمی‌دونستیم.

برایم بمان بمان برای خانه ای مشترک با بوی عطر من و تو بمان برای دعواهای ساده و کوچک بمان برای اینکه شب در کنارت به خواب بروم بمان برای صبح‌هایی که با صدای تو بیدار می‌شوم بمان برای فنجان چایی که کنار تو می‌نوشم بمان برای روزهایی که خسته‌ام و فقط آغوش تو نیاز است بمان برای شب‌هایی که تمام دلخوشی‌ام، داشتن دست توست بمان برای رویاهایی که هنوز نرسیده‌اند بمان برای تماشای فیلم‌های تکراری، دعواهای بی‌دلیل، آشتی‌های بعد از آنها بمان برای اینکه خانه بی‌تو فقط چهاردیواری‌ست برای اینکه زندگی بدون تو، زندگی نیست.

تنها کوله باری که آزارم نمی‌دهد، کوله باری از کتاب است.

تهران،مرداد ماه ۱۴۰۴

یه وقتایی دنیا خستم می‌کنه، زورش از من بیشتره، می‌ندازتم زمین،از خودم دلسردم میکنه؛ولی برای اینکه هنوز بتونه منو نگه داره یه کتاب می‌ذاره جلو روم،یه آدمِ خوب میاره سر راهم،یه گربه‌ قهوه‌ ایِ ناز برام کنار می‌ذاره. و دفترایی که تو مغازه‌ها می‌بینم انگار دارن بهم می‌گن: یه روز مال تو می‌شیم و پر می‌شیم از فکرات، از حرفات.زندگی خیلی وقتا از ریشه خشکم کرده ولی گاهی قطره ای آب بر ریشه‌م می زنه،به امید دوباره زنده شدنم.

آرزویت کردم به آسمان نگریستم و آرزویت کردم قاصدکی را دیدم و صدایت کردم حتی تو را با دقیقه هایم آشنا کردم به امید داشتنت شمع ها را خفته کردم به ستارگان آسمانم معرفی ات کردم با دلم محرمت کردم با یادت زندگی کردم زندگانی ام را با فکر تو گذرا کردم‌.

بعضی روزهای عادی از روزهای عادی دیگه بهتر‌ن.

نقاشی‌های زیبای تو به تصویر کشیدن نگرانی و اضطراب و همچنین نگاه شوخ‌طبع و بامزه‌ای که نسبت به سختی‌های زندگی داشتی. تک تک صفحه‌های تو اتفاقِ دیروز و امروزِ زندگی منه و فردا انتظارم رو می‌کشه اینکه چطور نگرانی رو با خود حمل می‌کنیم و با او می‌جنگیم اینکه چگونه سعی می‌کنیم جلوی افکارمان رو بگیریم و اینکه چگونه خواهان دیدار دوباره با امید زندگی‌مان هستیم و همه اینها رو به زیبایی به تصویر کشیدی در لحظه به لحظه ای که با تو گذروندم روحم همانند صفحه هایت رنگارنگ شد.

این اواخر، شروع کردم به خوندن کتابی با نام «ارتقا» نوشته‌ی بلیک کراوچ. ارتقا هدیه‌ی تولدم از طرف یک دوست بود. ارتقا از اون دسته کتاب‌هایی‌‌ست که حس کامل بودن رو به آدمها منتقل می‌کنه؛ چه از نظر فضاسازی، شخصیت‌پردازی، موضوع غالب بر داستان و چه در جزئی‌ترین زاویه‌های دید. از اون دسته کتاب‌هایی‌ست که برای افراد علاقه‌مند به ژنتیک جذابیتی دوچندان داره. در دل داستان نکاتی را بیان می‌کنه که آموزنده‌ان اما هم‌زمان فضای داستانی و معمایی خودش رو حفظ می‌کنه. چاشنی عشق، دیالوگ‌های تأثیرگذار... همه‌ی این‌ها کنار هم باعث شد که این کتاب، برای من تجربه‌ای خوب و متفاوت باشه. نزدیک به نیم‌ساعت از تمام شدن کتاب گذشته، و با اینکه من هیچ همذات‌پنداری خاصی با شخصیت‌های کتاب نداشتم اما عمیقاً احساس می‌کنم تأثیری ماندگار روی من گذاشت. مطمئنم که سال‌ها بعد، وقتی نگاهم به اون در قفسه‌ی کتابخانه می‌افته،به سراغ هایلایت‌هایی که داره می‌رم و دوباره وسوسه‌ی خوندنش در من زنده می‌شه. با این کتاب، هیجان رو تجربه کردم، قدم در دنیای اسرارآمیز ژنتیک گذاشتم، معماها رو پیش از اینکه پاسخی پیدا کنن، در ذهنم بالا و پایین کردم، با صفحات پایانی‌‌ش بغض کردم، و در نهایت می‌تونم بگم: بار دیگر، زندگی تازه‌ای را در میان صفحه‌های کتابی دیگر تجربه کردم.

ما داریم غرق میشیم لوگان؛ برای بیرون رفتن از آب دیگه خیلی دیر شده. نه اینکه تلاشی نکرده باشیم، قایق نجاتی وجود نداره.

- ارتقا | بلیک کراوچ