-مرگ در میان[اَبر]ها-

گاهی فکر میکنم بزرگترین غربت دور بودن از وطن نیست،این است که وطن درون خود آدم،آرام آرام غریبه شود.

حالا بیشتر از هر زمانی شبیه به سرزمینم شده‌ام؛ ویران، غمگین و منتظر معجزه.

یک وطن در من گم شده،و تنم برای وطنم درد میکند.

تو این چهار پنج ماه روزی نبوده که بهش فکر نکنم. همیشه می‌گم "چرا اون؟ چرا کسی که انقدر عاشق زندگی بود؟" و بعد یادم می‌آد از بین کسایی که تو اون روزا از دست دادیم کسی رو نمی‌شناسم که این ویژگی رو نداشته باشه. امیدوارم هیچ‌چیزی یادمون نره و همواره خشمگین بمونیم. - سارا