-مرگ در میان[اَبر]ها-

دیگه نمیدونم آیا هنوزم ایمان دارم یا امیدوارم،شایدم هیچ کدوم.

حالا همه می‌دانند که من برای چه گریه می‌کنم! عزیزِ من، تمام اشک‌های من فقط برای «ایران» و «تو» است.

و دخترانی که از حصار ترس عبور کردند:

«به همدیگر بگویید دوستت دارم و از عشق نهراسید! اینجا سرزمینِ بی‌ثباتی و بلاتکلیفی‌ست؛ شاید فردا نباشیم.»

ایکانیک ترین پارت استایلم:

اینکه بگم تو پیشیه منی کافیه برای اینکه بفهمی چقدر دوستت دارم.

کلاه‌ساز،منم معتقدم یه مهمونی خوب باید بی دلیل باشه،چایی زیاد داشته باشه و هیچ‌کس نپرسه«برنامه‌ت برای آیندع چیه»؟.

دوست دارم روزی،به جای جمع کردن وسیله،خاطره جمع کنم. از اون خاطره‌هایی که سال‌ها بعد،فقط با دیدن یک پنجره‌چوبی،بوی نون تازه یا صدای گنجشک‌ها،دوباره زنده می‌شن.

معیار حساسیت رسانه‌های جهانی و حقوق بشر و فلان، هیچ‌وقت جون انسان‌ها نیست؛ اینه که اون جون، کجای نقشه قراره از بین بره.

منتظر موندن واقعا مزخرف ترین کار ممکنه.