یادداشت‌ها

اگر از من بپرسند چطور آدمی هستی:

هوای امروز حکم تراپی را دارد!

"هرچقدر منتظر ماندم نور از زخم‌هایم وارد نشد!"

می‌گفت: "هربار دلم را به دریا زدم، یک‌کاری کردید که الان یک دریازده‌ام!"

از اینجا که منم!

می‌دانم باید برای خودم کاری انجام بدم؛ اما نمی‌دانم چه‌کاری‌. معنی گم‌شدن همین است دیگه؟

...

خسته‌ام... خیلی خسته‌ام.

بخش‌های رنگیِ زندگی‌ام درحال محو شدن‌ هستند و چیزی نمانده وسط تاریکیِ مطلق بی‌افتم!

چه جمعه‌ی مزخرفی‌ست!

می‌گفت: "تو مثل این آهنگ زیبایی؛ می‌دانستی؟"

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم دوباره مسیرم به اینجا بخورد، ولی خب به‌خاطر کاری مجبور شدم بعد از چند سال به اینجا سر بزنم. با خودم گفته بودم زود کارم را تمام می‌کنم و بیرون می‌شوم، ولی دلم نیامد. دهلیز به دهلیز و صنف‌هایی که در آن‌ها درس خواندم بودم را سر زدم و یادی کردم از آن‌همه خاطرات دوران محصلی.

"حکم پول بود، ولی ما فقط دل داشتیم!"

"اینجا همه‌ی امید‌ها بوی نا می‌دهد!"

هیچ ایده‌ای برای آینده ندارم واقعا‌.

تازده داشتم پلان بلند مدت برای روزهای قطعی می‌گرفتم که جور شد.