لِـر‌نابِـلا

و میدونی کجاش جالب‌تر میشه؟ اینکه میتونی زن‌ستیز بودن یا نبودن نویسنده رو از روی رفتاری که کارکتر مرد با زنِ داستان داره تشخیص بدی. البته این فارغ از سناریویِ داستانه، گاهی نویسنده نیاز داره که یک شخصیت اینجوری خلق کنه.

مردهایی که زن‌ها می‌نویسن خطرناکن، چون از روی نیازهای پنهان و ظریفِ روح یک زن تراشیده شدن.

مردهایی که زن‌ها خلق می‌کنن فقط "خوب" نیستن، اون‌ها بلدن چطور با یک نگاه آدم رو مسخ کنن، جزئیاتِ رفتار رو بخونن، حسادت و وفاداریشون همراه با احترامه، حتی بی‌رحم‌ترین و تاریک‌ترین‌هاشون هم یه نوع تسلیم و سرسپردگی و حسِ محافظتِ خالص در برابر زنِ موردعلاقه‌شون دارن که فقط ذهن یک زن می‌تونه با ظرافت نقاشیش کنه.

Men written by women یجوری خفن و🧎🏻‍♀هستن که جای بحثی باقی نمیمونه.

کرکتر نینا رو خیلی دوست دارم، خیلی دراما کویینه😂

_

هیچی، داشتم painted scars میخوندم، رومِن این فکر هارو انداخت تو کله‌م.

من چندین کتاب و فیکشن که مردها نوشتن رو خوندم و حالا که فکرش رو میکنم میبینم هیچکدوم از مردهای کتابی که خیلی دوسشون دارم رو اونا ننوشتن.

نمیدونم چجوری بگم ولی دلیل اینکه مردهای دنیایِ واقعی شبیه مردهای کتابی نیستن اینه که مردهای کتابی رو زن‌ها خلق کردن.

When it's u, the only thing i think about is LOVE no CARS.

یه چیزی دیدم، عربده کشیدم.

اینکه همه‌تون بدون استثنإ اسم جیمین رو گفتین فقط بغضیم میکنه:)

من با دیدن هر وسیله‌ای به صورتی روشن، و شکوفه‌‌‌های گیلاس (ساکورا)، هایلایتر و مخصوصا جیمین یاده تو میوفتم

عاشقِ تک‌تکشونم🥹✨

بارون‌‌. جیمین. توت فرنگی. بنفش ،صورتی.

بچه ها واقعا با چیزای قشنگی یادم افتادین، خیلی ممنون عاشقتونم الان کلی خوشحالم و نیشم تا پست سرم بازه.

واتیکان؟ خیلی ممنون. *صدای بوق ممتد آی‌سی‌یو

اول از همه دورت بگردمم💗😭 خدایا خیلی احساساتی شدم

وای اره رنگای پاستیلی و واتیکان😭