چاي آتیشی.

خواستم بگم که هنر روح داره و وقتی شروعش کنی مثل اینه میمونه و از ویژگی هات میبره و میزاره توی خودش از اخلاق ظاهر و حتا احساسات و یعنی تو اگر ناراحت باشی و یه هنری بسازی روی اون اثر میزاره اگر خوشحال باشی هم همینطور و همینطور هنر کم کم چهره ی خودت رو به روی خودش میاره و احساساتت رو احساساتمون به هنرمون منتقل میشه مثل این میمونه که یه انسان بوجود بیاری بعد از ظاهر به اون بدی احساساتت و همه چی به اون منتقل میشه و زمان که بگذره میبینی که اون شده خود تو فقد یک انسان دیگس اینطور میشه که هنرمون شبیه خودمون میشه.

📮

حقیقتش از اینکه بخوام ژورنال هامو به کسی نشون بدم میترسم بیشتر ها اینطورن که چه مسخره چرا باید زباله جمع کنی و بچسبونی تو دفترت؟ ولی نمیدونن همین چیزایی که بهش میگن زباله یه تیکه از خاطرات زندگیمه مثلا شکلاتی که دوستم بهم داد و یا رسید وسیله ای که خیلی دوست دارم برچسب دفتر جدیدم دستمالی که پر از رنگه و.... کسی نمیدونه که همه ی اینا یه تیکه ای از یک روز و یک خاطره بودن و بودنشون توی ژورنال و دفتر هام باعث میشه به یاد اون خاطره ها بیوفتم و فراموششون نکنم. هیچوقت فکر نکردن که شاید دلیلی داشته باشه؟ فقد عادت کردن که اگه یه تیکه کاغذه پس زبالس، عزیزان همه ی اینا یک تیکه از خاطره های شما هستن! پس نزارید خاطره هاتون فقد خاطره باشن و بگذرن که ممکنه شما اون هارو فراموش کنید بزارید خاطره هاتون بازم جلوی چشم هاتون باقی بمونن و یادتون نرن.

📜...

"and if you go, i wanna go with you and if you die, i wanna die with you.🗯"