silent star.

چیزی که همیشه منو می‌ترسونه اینه که شاید این روزها روزهای بهتری نسبت به آینده باشن. همیشه اوضاع نشون داده می‌تونه بدتر بشه، همیشه.

"توپ تانک مسلسل، دیگر اثر ندارد؛ به مادرم بگویید، دیگر پسر ندارد.."

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

اه امروز خیلی‌ زیاد جمعه بود

من از کسی دفاع نمیکنم و دنبال مقصرهم نمیگردم. ولی اینکه بگی یکی موندن رو بلد نیست یعنی داری تقصیرو میندازی گردن اون. رفتن اون هیچوقت بی‌دلیل نبوده.

اون رفت چون هیچوقت تورو کامل نشناخته بود، چون همه تصوارتش راجب تو اشتباه بودن. اون رفت چون روی واقعی تورو دید. تو هنوز تو اینه نگاه نکردی و تقصیرو میندازی گردن بقیه.

یهو فردا ترامپ میاد مشهد زیارت

نیاز دارم برم تو نقاشی ی دختربچه ی هفت ساله زندگی کنم. تو اون خونه ی نارنجی رنگ و پنجره های گردش. زندگی واقعی زیادی بی رنگ و نور شده.

تنها چیزی که می‌خوام اینه که اگه مردم اسمم‌ گمنام‌ نباشه

صبر و انتظار روشنی در دلت میکارد، اوضاع بر وفق مراد نیست اما می گذرد، چه کسی داند که چه خواهد شد اما پایان را قطعی می دانم، گریه کن، فریاد بزن اما بدان که پایانی در کار است.

"چون خوشگلی واست چوب‌شور گرفتم."

Guys, imagine some people were born in the country we dream of every day.

ایران، سرزمینی که نامش با خاطره گره خورده، با خیابان‌هایی که هنوز صدای قدم‌هایی را به یاد دارند که دیگر برنمی‌گردند. هر نامی که از دست رفت، یک زندگی کامل بود؛ یک خنده، یک رویا، یک «بعداً» که هیچ‌وقت نرسید. مادرهایی ماندند با نگاه‌های خالی، پدرهایی که سکوتشان از فریاد بلندتر است، و خانه‌هایی که هنوز منتظرند کسی در را باز کند و بگوید «من برگشتم». خاک ایران فقط خاک نیست، پر است از بغض‌های فروخورده، از اشک‌هایی که شبانه ریخته شدند تا کسی نبیند. کشته‌شدگان فقط عدد نبودند، آن‌ها انسان بودند، با دل‌هایی که می‌خواستند زندگی کنند، نه تبدیل به خاطره‌ای دردناک. و ایران… هنوز ایستاده، اما خسته، با قلبی پر از داغ‌هایی که هیچ‌وقت کاملاً خوب نمی‌شوند. -مریم

ترامپ داره نمیزنه وقتشه خودمون موشک بسازیم

از هرکسی که تریبونی داره، مهم نیست 10 نفر 100 نفر یا +1000 نفر میخوام این پست مهم رو شِیر کنه داخل چنلش و تا حد امکان صداشون باشید، صداشون رو به دنیا برسونید نادیده نگیرید و هرچقدر در توانتون هست کمک کنید فقط ما میتونم صدای هم باشیم لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

لیست هشتم.

لیست نهم.

لیست دهم.

لیست یازدهم.

لیست دوازدهم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش. نامشان را بخاطر بسپار.

این فصل از کتاب مناسب بزرگسالم نیست چه برسه برای من و کودک درونم.