کومورِبی🌿✨

هرچه مَرهم میگذارم بند می آید مگر؟ ای وطن خونِ دل از اروند می آید مگر؟

‏نه بچه‌ام که بگم تا بزرگ بشم درست شده، نه پیرم که بگم من که زندگیمو کردم. یعنی قشنگ اومد نشست وسط جوونی ما.

خونابه شد آن دل که نهانگاهِ غمت بود از پرده در افتد اگر این راز چه سازم

خون به دلِ خدا شده

هوس دارم که دوزم چاکِ دل از تارِ گیسویش ولی چندان گره دارد که در سوزن نمی‌آید

مردم؛ سرِ خم قدغن!

شهر من، من بتو می‌اندیشم، نه به تنهایی خویش

برای دوست داشته شدن، معیار داشته باش؛ همهٔ دل‌ها ارزشِ سکونت ندارند و هر بهایی، بهایِ دوست داشته شدن نیست.

کسی می‌داند من چقدر تلاش کرده‌ام روحم زیبا بماند وقتی جهان پر از رنج بود؟ زیرا در میان ویرانی و رنج وظیفه انسان این است که قلبش را به زشتی نسپارد. •برادران کارامازوف •داستایوفسکی

روزهای پایانی خرداد ۰۵

تورا ای چرخ، بسیار آزمودم همانی و همانی و همانی!

و اینک شب است که با همه‌ی سنگینی خود، تا روی شانه های من پایین آمده است

در فرهنگ ترکی، واژه‌ای به نام Hüzün (حزن) وجود دارد که یک نوع غم دسته‌جمعی و فلسفی نسبت به دنیاست. چیزی که داریم دسته جمعی تجربه اش میکنیم:)

می‌ایستیم و پایانشان می‌دهیم.

عمری دگر بباید بعد از فراق ما را کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری!

گیتی به درد روز دیگر زاد و من به سرزمین دوردست می رفتم.