کومورِبی🌿✨

تو زندگی قبلیم احتمالا یک دختر بندری بودم با پوست سبزه و موی جعد دار تا کمر با چشای تش گرفته و برقع گلابتون دوزی شدم و دل فغون گرفتم لب درگه به انتظار یار نشسته بودم و زیر لب می‌خوندم: «مُ چـم کـِردِن که شَــی مُت دِل بُرُندِن وِدوری گُوشـــت لارمُـــت کِــرُنــدِن» @komurebii✨🌿

شد شد، نشد هم که دیگه نشده! بس کنین! به قول جناب سعدی: « با بخت جدال نمیتوان کرد»

«چرا که من هنوز هم خسته‌ترین برادرِ همین سادگان زمینم، ری‌را! هر بار که نام تو بر دفتر گریه‌های من جاری شد، مردمان را دیدم که آهسته می‌آمدند...»

.

درست همون جایی که تو دلت شرجی تابستونه و رو سرت چله زمستون؛ رها کن، بگذر . درست به سادگی عبور کردن از جوی کنارِ خیابون، اول این پا بعد اون پا، سپس عبور :)

گیرم که به ظالمان عَذابی‌ست اَلیم زین مَحکَمه یا رَب ، به سِتَم دیده چه سود؟

به بیان دیگر، در شاهنامه، خرد انسان راز آفرینش را کشف می‌کند؛ اما در اسطوره یونان، قهرمانی عصیانگر آن راز را از خدایان می‌رباید. این تفاوت، دو نگرش عمیق فرهنگی را بازتاب می‌دهد: در اندیشه ایرانی، پیشرفت نتیجه خرد و هماهنگی با نظم جهان است؛ در حالی که در اساطیر یونانی، پیشرفت گاه حاصل مبارزه با اراده خدایان و شکستن مرزهای قدرت آنان است.

در شاهنامه، هوشنگ در نبردی با مار بزرگ و سنگ‌اندازی آتش رو کشف می‌کنه و این موهبت الهی رو در اختیار انسان می‌ذاره، ازین رو آتش سرچشمه پاکی، روشنایی، خرد و فروغ ایزدی نزد ایرانیان است. در اساطیر یونان ما پرومته رو داریم، تایتانی از نسل فرزندان خدایان کهن، معنی اسم او « دوراندیش» خردمند و دوستدار انسان، در برخی از روایت پرومته رو آفریننده انسان از گِل میدانند که تلاش برای نجات انسان دارد. پرومته آتش رو که در اختیار خدایان کوه المپ بود میدزدد و در اختیار انسان قرار میده. این عمل باعث خشم زئوس میشه و عذابی سخت بر پرومته تعیین می‌کنه؛ او را در کوه بلند قفقاز به زنجیر می‌کشند و عقابی مامور میشود که هر صبح به کوه برود و جگر پرومته رو بخورد.

در مورد پیدایش آتش و دستیابی انسان به این عنصر حیاتی دو روایت بزرگ در اساطیر ایران و یونان وجود داره. پرومته در یونان و هوشنگ در ایران زمین.

دیدی آن قهقههٔ کبکِ خرامان، حافظ که زِ پنجهٔ شاهینِ قضا غافل بود؟

«چو طهمورث آگه شد از کارشان برآشفت و بشکست بازارشان به بند آورید آن همه دیو را پدید آورید آن دل نیرنگ را چو دیوان ز بندش به جان آمدند ز کردار بد ناتوان آمدند نبشتن به خسرو بیاموختند دلش را به دانش برافروختند نبشتن یکی نه که نزدیک سی چه رومی، چه تازی و چه پارسی چه سغدی، چه چینی و چه پهلوی نگاریدن آن کجا بشنوی» #فردوسی

طهمورث؛ دیوبند، آموزگار نوشتن و پادشاه تمدن پس از هوشنگ، فرزندش طهمورث بر تخت شاهی نشست؛ پادشاهی که در شاهنامه با لقب دیوبند شناخته می‌شود، زیرا توانست دیوان را شکست دهد و به فرمان خود درآورد. فردوسی، طهمورث را پادشاهی دادگر، نیرومند و خردمند می‌داند. او مردم را به ریسندگی، بافندگی و ساخت جامه از پشم آشنا کرد و بسیاری از هنرهای زندگی را گسترش داد. اما مهم‌ترین دستاورد او، به اسارت گرفتن دیوان بود. دیوان برای رهایی از بند، رازی بزرگ را به او آموختند؛ هنر نوشتن. آنان سی گونه خط را به طهمورث آموختند و از آن پس دانش و فرهنگ، راهی تازه برای ماندگاری یافت. در نگاه اسطوره‌ای شاهنامه، این روایت نشان می‌دهد که حتی نیروهای آشوب و تاریکی نیز در برابر خرد و اقتدار، به خدمت تمدن درمی‌آیند و دانش را در اختیار انسان قرار می‌دهند. #شاهنامه #طهمورث @komurebii✨🌿

من از روییدنِ خارِ سرِ دیوار دانستم که ناکَس کَس نمی گردد از این بالا نشینی ها.. •صائب

‏دیگر به چاکِ سینه، مجالِ رفو نبود... • شهریار

همینقدر قشنگ گفت: «اشک تاوانی که چشم‌ها برای درست ندیدن باید بپردازند».