کِلاویه هایِ روح🌱

◼️این ویدیو چرا جای تامل داره؟ چون اگر حواسمون نباشه به این مورد، یکهو آدم به خودش میاد، میبینه غرق شده توی ترند‌ها و ارزش‌های ساختگی و جعلی و سطحی و کم‌ارزش ◼️و ملاکش برای قضاوت افراد و آدم‌ها، همون ماشین و خونه و ساعت و ظواهر میشه ◼️البته در این‌چنین مملکت با این‌چنین اقتصادی، جز این چیزی انتظار نمیره ◼️و همچنین از مغزِ انسان، که در طول سالیان تکاملش، اینگونه سازگار شده که با کمترین صرفِ انرژی و با صرفِ کمترین زمان، سریع‌ترین قضاوت رو حتی از روی ظاهر داشته باشه، جز این نیز انتظار نمیره اینطوری بوده که به قول معروف گفته میشود «عقل مردم به چشمشونه» ◼️ولی حتی در جمله‌ی بالا، انسانی که دائماً «خود استثنا‌پندار» هست و فکر میکنه هر صفت و خصلت بدی، مالِ «مردمه» و خودش عاری و مبرا از خصایل بد هستش، نباید فراموش کنه که اگر مراقب نباشه، خودش هم مثل همون «مردمی» میشه که روزی نکوهششون میکرد

امشب دنبال آرزو‌های طول و دراز و دست نیافتنی نباشیم که

مولا علی علیه‌السلام فرمود:

در فریب آرزو‌ها عمر‌ها به پایان می‌رسد...

شاید باورتون نشه اما باید بگم؛ کسی قرار نیست به خاطر از خود گذشتگی های شما و البته سازگارهای زیاد بهتون مدال بده؛ در نهایت آدم ها با جمله «مگه من گفتم انجامش بدی» نا امیدتون می‌کنن. پس تلاش کنید همه جا به اندازه باشید؛ و بذارید برای کسی که لیاقتشو داره، ترمیم روحتون بعدِ شنیدن این جمله کار سختیه اینجاست که رشد میکنید رشد یعنی پذیرفتن پایان بعضی آدم‌ها، عادت‌ها و رویاها.

زندگی خودشو، بدهکار هیچکس نمی‌دونه

‏آنها ۷۰ خط توهین برای من نوشتند، بیشترین چیزی که اذیتم کرد غلط های املایی شان بود.

داستایوفسکی

یلدا، قصه‌ صبرِ تاریکی‌ست تا رسیدنِ نور. امید است که این شب بلند، سرآغاز روزهایی روشن و دلنشین برایتان باشد یلدا مبارک.

چه کنیم با جامعه ای که کتاب نمیخواند اما پر از نظرات متخصصانه است!

🔴گفتم که عشق چیست؟ تهی کرد جام و گفت: بر هر کسی به شیوه‌ای این داستان گذشت... روز مادر بر مادران عزيز شهدا كه بخشي از وجودشان را براي ماندن ايران عزيزمان بخشيدند مبارك باد…

راست میگن خب تولد حضرت زهرا(س) یه خانوم عرب روز مادر نیست و نباید تبریک گفت، ولی هالووین و ولنتاین و کریسمس تولد عمه‌شونه و باید اونو جشن بگیرن

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست گر بیفروزیش رقص شعله‌اش در هر کران پیداست ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست

:تجربه ای از من «وقتت را صرف اصلاح دیگران نکن. آدم‌ها آن‌طور که هستند زندگی می‌کنند و هرکدام مسیر، شخصیت و جهان ذهنی مخصوص خودشان را دارند. پذیرش این تفاوت‌ها یعنی آرامش؛ یعنی اینکه به‌جای تلاش برای تغییر بقیه، با هر کسی متناسب با ظرفیت و درکش رفتار کنی. زندگی وقتی زیباتر می‌شود که انرژی‌ات را برای رشد خودت، آرامشت و اهدافی که واقعاً به آن‌ها اهمیت می‌دهی خرج کنی.»

"هرکه عیب دگران پیش تو آورد و شمرد، ‏بی گمان عیب تو پیش دگران خواهد برد."

سعدی

زندگی در یک جامعەی قضاوتگر یعنی همیشه حس میکنی یه نفر منتظر اشتباه کردنت نشسته؛ این ترس از خونواده شروع میشه باهات میاد توو مدرسه، سرکار و روابطت. ترس از قضاوت شدن به مرور به یک الگوی فکری تکرارشونده و پیوسته تبدیل میشه و علم به واقعیت های شخصیتی و اجتماعی رو از انسان سلب می کنه!

من آدم دلخور نشدنم، آدم خیلی دیر دلخور شدن، ولی اگه این باعث بشه که تو حضور من رو بی ارزش بشمری جایگاهت رو پیش من در یک لحظه تا‌آخر عمرت از دست می‌دی. و من اگه برم آدم برنگشتنم، آدم هرگز مثل قبل نشدن.

وقتی که واقعا برایت اهمیتی نداشته باشه که دیگران درموردت چطور فکر می کنند به یک درجه ای از آزادی می رسی که بعدش می توانی به هر موفقیتی دست پیدا می کنی.

رها کردن کسی که خیلی وقته تو رو رها کرده، شبیه لحظه آخر اسباب کشی میمونه، یه دور توی تمام خونه میزنی و همه جا رو دقیق نگاه میکنی، وقتی مطمعن میشی چیزی نیست که بخاطرش بمونی در رو میبندی و واسه همیشه از اونجا میری.