505

اصلا الان وقت این نیست که بخوایم خودمون رو تفکیک کنیم،چون ما جز هم دیگه چیزی نداریم.

پس وقتی شخصی توی شوکه و یا شاید مدل و طرز برخوردش با غم خنثی ست اما به وضوح دیده میشه که ناراحت و شرمندست،نباید قضاوت شه و یا اسم و لقبی از قبیل بی خیال و بی وجود بگیره.

و این به این معنا نیست که افرادی که آدمای نزدیکی رو از دست ندادن ناراحت نیستن و یا عذاب نمیکشن و بی وجدانن و هرچیزی از این قبیل،نه! صرفا این موضوع برای اینه که وقتی خاطره ای در ذهن ثبت میشه چه شاد و چه غم اون موضوع وقتی تکرار بشه زخم دوباره سر باز میکنه و فرقی با روز اولش نداره.

از دست دادن فراتر از تصوره. شاید این موضوع چیزی باشه که عموم رو به شدت مورد تاثیر قرار بده اما دسته ای که این درد رو به روایتی تجربه کردن بیشتر درگیر ماهیت موضوع میشن چون بار ها و بارها همون صحنه ها جلوش چشمشون تکرار و تکرار میشه.

بی‌طرف‌ها اولین جنایتکارانند، اکثریت خاموش، همان اکثریت جنایتکار است. آنها ظلم‌ را می‌بینند اما آرامش مُفت را به خطر مبارزه‌ی شرافتمندانه ترجیح می‌دهند.

تو که میترسیدی از تاریکی الآن چجوری تنهایی خوابیدی هنوز توو بغلت منو جا میدی زودی میام پیشت منم راهی نی کاش میدونستم آخرین غروبه شهرمون جنگه خیابوناش شلوغه دستت توو دستم میدوییدیم توو کوچه که ازم گرفتنت با یه گلوله

روزی سبز می‌شویم و آرام آرام خاک آغشته با خون خواهران و برادرانمان را میبوییم و هر سرو روییده از مزار تک تکشان را در آغوش میگیریم.

کو دیده که تا بر وطن خود گرید بر حال دل و واقعۀ بد گرید؟ دی بر سر یک مرده دو صد گریان بود امروز یکی نیست که بر صد گرید

گلوله در سینه‌ی برخی از ما رفت؛ اما همه‌مان مردیم.

"آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماند، به جسم زنده است نه به جان." -سوزان سانتاگ

چه جوانانی، اسماعیل، می‌بینی؟ چه جوانانی. بسیاری‌شان هنوز صورت عشق را بر سینه نفشرده‌اند. -رضا براهنی

باید برای تن بی جون سپهر گریه کنیم یا بدن عریان هانیه؟

RIP🤍🕊