مخرب

بنده نمی توانم به روال سابق نکبت بارم برگردم و به گونه ای تظاهر کنم که اتفاقی نیوفتاده اس

من نمی‌خوام همرنگ جماعت بشم، من فقط میخوام هم کیش خودم بشم

تا ابد

من برنمی‌گردم به عرشه، کشتی من خیلی وقته غرق شد

و چیزی نه از من و نه از این روز های نکبت بارم نمونه

کاش تو یه قوطی حلبی مچاله بشم

فقط برای چند ساعت یا چند روز نامرئی بشم

با تماشا کردن لحظه به لحظه اخبار میمیرم

دیشب و همه‌ی این سال‌ها، فقط اون بچه‌ها دار زده نشدند. همه‌ی ما دار زده شدیم. اما دو نفر مثلِ چندین هزار نفرِ دیگه روی خاک افتادند. و ما ... گمونم ما خیلی وقته روی «دار» آویزون موندیم.

شرمم میاد، عارم میاد از اینکه زنده ام و تماشاچی

خدا فقط برای آن هایی وجود دارد که در پی معجزه اند، اما در اینجا ، در زیر این آسمان خون بار خدا چشم هایش را بسته است، خدا به خواب رفته است،چشم پوش بسته است به این جنایت به این رذالت تا کجا باید خون داد تا کجا باید مرد تا کجا باید بالای چوبه دار سماع رفت تا بیدار شود؟

یک چیزی دلم را ریش می کند، انگار ماهی هزارساله سینه ام بال جنباندن را ندارد، بزرگ شده اس و نمی‌پرد.

ترجیح می دهم تک بمانم، فرد بمانم، اما در جمع نمانم.

از باد ها به تو پناه می آورم اما خود طوفانی

اغلب در وهم خیالاتم پرسه می زنم، کم پیش می آید پا به دنیای واقعی بگذارم.

کمی شارژ برقی داشتم تا موبایلم ریغ رحمت را سر بکشد ،و در این بین، به یکی از زوال های بشری بر خوردم و با این امر از خواب پریدم.گاها زنگ موبایل را پاسخ نمی‌دادم اما ای نبار بدون هیچ معطلی و عزم راسخ شده پاسخ دادم و صدا را تشخیص ندادم، اما بعد با جمله «با من حرف بزن دارم توهم میزنم »مواجه شدم.دست و پایم را جمع کردم، سعی کردم چیزی بگویم، دلش را به چیزی خوش کنم و بتواند به چیزی چنگ بیندازد، اما وهم زده را به چه دل خوش می کردم ؟ تنها می توانستم خیال خام خودم را خوش کنم که زنده می‌مانند، هنوز صدایم گرفته بود ،بم دار بود، تازه بیدار شده بودم ،نمی‌توانستم صدایم را نازک کنم و با لطافت حرف بزنم تا بداند تنها نیست و به جای مطمعنی تماس گرفته است، اما صدایم به گونه ای بود انگار از چیزی طلبکار بودم. متحملا در خودکشی اش تاثیر می‌گذاشت ، سکوت کردم ، آخ و تف کردم ،صدایم کمی قابل تحمل شده بود ، سر صبحی بود دیگر . داشتم می گفتم ، می ترسید، می گفتم کجایی و این شهر نبود اینجا نبود تا بتوانم طناب پوسیده ام را بیندازم و اورا از منجلاب بالا بکشم طنابم به شهری که کنون سکونت یافته نمی‌رسید، با کلماتی که من کنارتم و تنهایت نمی‌گذارم سعی میکردم دل خودم را خوش کنم تا از مردنش پیشه بگیرم ، و شانس آوردم که دیار فانی را سر نکشید و اخیش نگفت ، اما برای آدم های ناخوشی مثل ما خودکشی به مثابه و درد و فقدان، تنها دلخوشیمان است ، تنها راه برای رهایی اما از بد شانسی مان نمی میریم ، و از بد شانسی او بود که نمرد.