مخرب

تمام ادیان بر سر دین خود بودند تا که تو امدی

حالا شداد خدا پرست کافر شده

جبران نزیستن هایم، زیستن در کنار تو است .

جبر روزگار کنار رفت، زمان در چنگالم افتاد، اقاقی ها روییدن در دلم، هزار شاه ماهی در دلم پرواز می کنند. حالا دیگر خوشبختم و می توانم آسوده بگویم این دنیا همه چیز به من داده است. و جغرافیا دیگر معنایی ندارد من آبادی خودم را به وسعت آغوش او پیدا کرده ام.

چشمم که به او افتاد، انگار دنیا چند بار دور خودش چرخیده بود و باز هم به نقطهٔ صفر رسیده بود. همهٔ روزهای بی او، یک نفس طولانیِ حبس شده بودند و این لحظه، اولین بازدمِ آرامش بخش عمرم بود. دیدن او یعنی تمام فصل های منتظرمانده، یکجا شکوفه دهند. -او

الان فهمیدم یکی علم غیب داشته رو نمی کرده

https://t.me/destructive_kj سعی می‌کنی حواست باشه که بند‌کتونیت رو محکم ببندی، چون هیچ خوش نداری وسط راه باز بشه. دوست داری که خوش‌نویسی یاد بگیری، اما کلمات همیشه جلوتر از دستانت حرکت می‌کند. مکان‌های سوت و کور و حتی کپک‌زده، روح‌‌ات را جلا می‌دهد، گویا که حس تعلق را در همان مکان‌ها لمس می‌کنی.

نترسم که با دیگران خو کنی، تو با من چه کردی که با او کنی؟!

چه ترکیب خوبی ممنونم

🦇🦉🕸🪨⌛️🌑🔥♟️📻🔎📜📚🪔🖋🚬🪦 For dear: @destructive_kj ‌

هرکدوم از پست‌های چنل که دوست داشتید رو به همراه این پیام فوروارد کنید، تا یه فکت کاملاً رندوم، تخیلی و حتی عجیب درمورد شما بگم.

🦇 این پیام رو فور بزنید چنلتون، تا بنده توی چنلتون فوضولی کنم و یه سوالی که توی ذهنم میاد ازتون بپرسم. (جوین هم میشم بی شک)

این پیام همراه یکی از پست‌های چنل رو فوروارد کنید تا من دو پست آخرتون رو فور بزنم مهیج.

ستیِ من؛ ترانه را بخوان یاقوتِ گم‌گشته بین ستارگان حنجره‌ی تو برای سرودن است مأمورها دارند می‌رسند، ترانه‌سرا؛ وقت آن است پاهایت برقصند. من گلوله را در آغوش می‌گیرم؛ تو پاهایت را تا اوج به رقص بیاور.

درود. این پیام رو فوروارد کنید تا من بگم وایب چه ایموجی هایی رو می‌دید.

همین حالا پاسخ می‌دم.

بشنو این نی چون حکایت می‌کند از جدایی‌ها شکایت می‌کند.. کز نِیِستان تا مرا بُبریده‌اند، در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند.. سینه خواهم شَرحه شَرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق!..

من در زور و ولای زیستنم اما شریان هایم تنگ تر و تلخ تر می شود

دریا، پیکرِ بی‌جانش را به ساحل استفراغ کرده بود؛ گویی حتی ژرفای آب نیز تابِ تحملِ نیستیِ او را نداشت و مرگ، آخرین شکلِ طردشدگی‌اش از جهان بود. میانِ کران و بی‌کران، چیزی از جنسِ فقدان بر ماسه‌ها افتاده بود. نه دیگر پرنده‌ای برای پرواز، نه موجودی برای زیستن. صرفاً بقایای خاموشِ حضوری که هستی، پیش از آن‌که مجالِ معنا یافتن بیابد، از آن سلبِ وجود کرده بود.

چون پرایوت فور میزنید مجبورم میکنید چرک نویس هارو پاک نکنم