Nana's girl.

و من چقدر خوش‌شانس بودم که اون بازدید "به تازگی" بود و چقدر این مدت اشک ریختم برای بازدید هایی که دیگه هرگز "به تازگی" نمیشه.

و هرچقدر دور، هرچقدر غریبه هربار که اتفاقی توی این کشور میوفته، نگرانت میشم. هیچوقت یادم نمیره وقتی برای اولین بار بعد سه هفته تونستم به تلگرام وصل بشم اولین کاری که کردم این بود که با نفس حبس شده و دست‌های لرزون بازدیدت رو چک کنم و بعد نفسی که حتی نمیدونستم حبسش کردم رو بیرون دادم.

ولی عزیزم "ز دیده میروی اما نمیروی از یاد".

واقعا "چه حسرتی‌ است بر دلم که از تمام بودنت، نبودنت به من رسیده."

نمیدونم واقعا انگار یک چیز خیلی سنگینی رو قفسه‌ی سینمه و هر نفسی که میکشم سنگین و پر از احساس گناه و عذاب وجدانه.

حتی نمیدونم چطور یک ماه گذشته راستش یک جورایی متنفرم از اینکه زندگی همیشه جریان داره‌، از اینکه حتی اگر شبانه میلیون‌ها نفر کشته بشن خورشید بازم صبح طلوع میکنه.

نمیدونم دقیقا از کی زندگی کردن رو از یاد بردم اما مطمئنم که هرروز ، چندین بار میمیرم. هربار که به لیست بلند بالای اسم‌ها و عکس‌ها خیره میشم و متوجه میشم این‌ها فقط اسم و انسان‌هایی که تبدیل به عدد شدن نیستن بلکه کوهی از آرزو، عزیزِ کسی و هموطن من هستن، هربار که در طی روز بی حواس صدای زجه‌ها و تیر‌ها و جیغ‌ها توی گوشم میپیچه، هربار که تصاویر بی‌نهایت جنازه ها یهو میاد جلوی چشمم، هرشب که نمیتونم از فکرشون بخوابم. خیلی ترسیده بودن؟ اونایی که توی ویدئو‌ها بودن الان کجان؟ خوبن؟ تروخدا خوب باشید. اونایی که فوت شدن الان خوبن؟ میشه جاشون خوب باشه؟ امیدوارم زیاد درد نکشیده باشن، خانواده‌هاشون، ای وای خانواده هاشون‌‌.. و من بی نهایت بار میمیرم و میمیرم و میمیرم و هیچ نقطه‌ی پایانی براش نیست.

عذاب وجدان زنده بودن واقعا پدیده‌ی عجیب و دوست‌نداشتنی عه‌‌.

بی شوخی روزی 3 الی 4 وعده گریه میکنم حس میکنم چشمام الان میترکه دیگه‌.

وطنم و تنم درد میکند.

نمیدونم. راستش نمیتونم بخوابم، کافیه چشمام رو ببندم تا تصاویر تمام اون جنازه‌ها و اون صداها و زجه‌ها بهم حمله کنن‌. چطور باید دیگه زندگی کرد؟ من واقعا بلدش نیستم.

قیمت دلار از قد من بلندتر شده دیگه واقعا هیچ طوره دستم بهش نمیرسه.

زمستان امسال ٫ خدا نداشت که اگر داشت ٫ وطن چنین نبود ایران ٫ بیمار نبود این تعداد پدر و مادر ٫ گریان نبودند فهمیدم که تفاوت زیادی میان انسان‌نما و انسان وجود دارد عدالتی در این دنیا وجود ندارد در زیر نور ماه به آسمان نگاه کردم یک چیز مشخص بود به آیندگان بگویید که در ورایِ ابرهایِ این وطن در آسمانِ بالایِ سرِ قهرمان‌هایِ بی‌جانِ این خاک در زمستان ۱۴۰۴ ٫ هیچ خدایی پیدا نشد

بهت میگم "لطفا مواظب خودت باش" و میدونم توهم مثل من نمیتونی واقعا کاری برای مواظبت از خودت و بقیه بکنی اما بازم میگم مواظب خودش باش چون نمیتونم بگم "خیلی دوستت دارم عزیزم، لطفا نمیر تو بخش مهمی از زندگی من هستی که نمیتونم از دست بدم".

Oh, for this time to be the last time.