𝐒𝐘𝐋𝐏𝐇🧚🏻

ریدم توی ابروهام

اونروزی که این کفش ها پام بود و رها اینور اونور میدوییدم و ادا پرنسسارو درمیاوردم هیچوقت فکرشو هم نمیکردم زندگی قراره انقد سخت و غیرقابل تحمل باشه

Lily🧚🏼‍♀️🩵🥹

Little Tranny

واقعا خوشگل باشی حتی سایه های کدی هم بهت میاد 👼💏💋

Don’t ask if I’m happy U know that I’m not 😩

حالا هم اگه خجالت نمیکشین و کسر شان نمیشه واستون فوروارد کنید چنلاتون

‏این کتاب یهو دیدم، و دلم میخواد یبار اینجا از اعماق وجودم بنویسم، چون توی بازه ایی هستم که بیشتر از همیشه به ارزش زندگی خودم شک دارم! ‏با خودم میگم چی میشد کسی غیر از قربانی ها این کتابو بخونه، صدها صفحه س و هر صفحه از یک یا دو زن ترنس کشته شده یاد کرده و هیچوقت تموم نمیشه ‏چی میشه ادما بعد از صدها سال یبار وجود زن ترنس رو بپذیرن و اینقدر زجر ندن! ‏من خودم رو دوست دارم،وجودم رو دوست دارم، تاثیر مثبتم روی همین دنیای اطراف کوچیکم رو دوست دارم، تلاشای خودم رو‌ میبینم، زیباییم رو میبینم، ولی جامعه دائما بهم یاد آوری میکنه که من بی ارزشم ‏وجودم، حضورم و تمام زندگیم رو توی یک کلمه( ترنس ) خلاصه میکنن، زن بودنم رو، هنرام رو، استعدادام رو تحصیلاتم، تلاشام، آدم خوبی بودنم همش به سادگی زیر سوال میره و نادیده گرفته میشه ‏وقتی به دیتینگ میرسم، مردایی که یکم محترم ترن میگن تایپم نیست، نه چون نخوان، بلکه چون از قضاوت شدن میترسن! ‏میمونن مردای چندش که اذیتت میکنن، فقط یه چیز ازت میخوان،مهم نیست چقدر زیبا باشی، چقدر مهربون یا هرچی، اونا فقط میخوان خوردت کنن ،گاهی مردا میان باهات چون از زن ها و زن بودن متنفرن، ولی نمیتونن عقده شونو سر زن های سیس جندر خالی کنن و میان به تو آسیب میزنن ‏موقع دیت کردن فکر همه چیو باید بکنی، حتی فکر اینکه ممکنه این فرد بکشتت خیلی ساده و توی دادگاه حتی hate crime هم نگیره و خیلی ساده تبرئه بشه، چون جامعه تمام هویت انسانی تورو ازت میگیره و به یه آبکجت تبدیل میشی، مردای چندشو روانی، پیشنهادای وحشتناک، رفتارای غیر انسانی ‏حرفای زشت، مقایسه شدن های دائمی ، خشونت های پیاپی و زیاد باعث میشه که تو هیچوقت خودتو دختر زیبایی نبینی، حتی ممکنه هیچوقت طعم دوست داشته شدن و لمس از روی محبت رو نچشی، فقط شهوت و تجاوز… ‏یه زن ترنس که باشی خانواده، جامعه، دوستات، اطرافیانت، حتی آبدارچی دانشگاهتون ‏برات تعین تکلیف میکنه و حقوقتو ازت میگیرن، این میشه که تو شاید سال ها باید بخاطر پتانسیل از دست رفته خودت گریه کنی، شاید بتونی بهترین دانشجو باشی، بهترین مدیر، بهترین موزیسین، بهترین هنرمند ولی این حقو ازت میگیرن، ‏همه مید‌ونن حرفات واقعیه، ولی ترجیح میدن نمک رو زخمت بشن تا مرهم..