پلان ۲۷

یک هفته میشه که بخاطر زانو درد نتونستم ورزش کنم. بدتر از اون اینه که تغذیه رو هم رعایت نکردم. احتمالا یه بخشی از وزنم برگشته. ولی آیا ناامید می‌شم؟ خیر. دوباره از نو تلاش می‌کنم براش. حتی اگه صد بار دیگه هم این رژیم و روتین بشکنه، من سعیمو می‌کنم که برام تبدیل به عادت بشه.

عزیزم وقتی اولویتتو گذاشتی جای دیگه، چیز دیگه و کس دیگه، بعد اینکه بهشون نرسیدی، برگردی سراغ من که وقت بگذرونی، کیرمم نمی‌دم دستت با احترام.

ارتباط ناشناس با من: https://t.me/HarfChatBot?start=8ac8592a57f8

باید دَووم بیاریم رفیق. شرایط آسون نمی‌شه، ما باید سخت بشیم. برای عاشقی کردن، اگه نمی‌تونی چیزی بخری، راه‌های زیادی برای پر کردن خلأهای عاطفی وجود داره که خیلی هم کافی و عالی هستن، مثل نامه نوشتن، ابراز علاقه کلامی و درک کردن و بغل کردن و... برای ورزش هم، تا جایی که میشه هزینه‌ها رو کم کن، ولی ورزش رو داشته باش. مثل نصب برنامه‌های تمرین روی گوشی و تو خونه ورزش کردن یا پیاده‌روی در شب.

‌ نه فقط سواد، از عشق و سلامتیم دورمون کردن یه هدیه نمیشه خرید و عاشقی کرد یه باشگاه نمیشه رفت و ورزش کرد https://t.me/plaan27/2578

هر بار که دلم یک کتاب چاپی می‌خواد و بخاطر قیمتش نمی‌تونم خریداری کنم، دلم می‌خواد فریاد بکشم و گریه کنم. رنج بزرگیه که در یک مملکتی، انسان‌ها بخاطر گرانی از علم و فرهنگ و دانش و سواد دور بشن.

اگه واقعا مهربون باشی، جوری کمک نمی‌کنی که کافی باشه، جوری کمک می‌کنی که خودت هم راضی کنه! امروز یه کلیپ دیدم که یه خانمی تو یه دوربین مخفی به یه ولگرد کمک می‌کرد، ولگرد گفت you're helping me too much و خانم جواب داد که «کمک باید جوری باشه که خودم رو هم راضی کنه» و رفت از خونه، برنج و آب و کفش هم آورد.

اگه فردا شاید تا مدت‌ها آنلاین نشدیم، دلم می‌خواد آخرین پیام کانالم این باشه: «دوستت‌دارم منِ عزیزم. کاش در جغرافیای بهتری می‌تونستی زیست کنی؛ هم تو و هم بقیه مردم ایران که حق خوشبختی دارید».

شاهد اختلال گسترده در اینترنت هستیم.

هر چقدر بگی «مهم نیست، گذشت»، من می‌فهمم هنوزم ناراحتی و بهت می‌گم «برای من مهمه عزیزم».

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم بخشیدن دیگران یعنی ضعف یا فراموش کردن بدی‌هاشون؛ اما بخشش واقعی یعنی محافظت از خودمون. وقتی کسی رو با خردمندی می‌بخشیم، در واقع تصمیم می‌گیریم که بار سنگین خشم و کینه رو با خودمون حمل نکنیم. هدف این نیست که به اون فرد فرصت دوباره برای آسیب زدن بدیم، بلکه هدف، رها شدنِ خودمون از احساسات تاریکه. یادمون باشه، ما می‌بخشیم تا روحمون آزاد بمونه و آرامش، سهمِ همیشگیِ لحظه‌هامون باشه.

96/504📚 85-exaggerate اغراق کردن / بزرگ‌نمایی کردن 86-amateur آماتور / تازه‌کار / غیرحرفه‌ای 87-mediocre متوسط / معمولی (معمولاً با بار منفی) 88-variety تنوع / گوناگونی 89-valid معتبر / درست / منطقی 90-survive زنده ماندن / جان سالم به در بردن 91-weird عجیب و غریب 92-prominent برجسته / سرشناس 93-security امنیت 94-bulky حجیم / بزرگ و بدقلق 95-reluctant بی‌میل / مخالف 96-obvious آشکار / واضح اگه خوندی ❤️ بذار🫶🏼

هر روز فقط بابت «یک چیز» در زندگیت «شکرگزار» باش، ولی عمیق و واقعی.

گزینه‌ای که خودم زدم: نه.

چقدر بابت این سربازهای جنوب کشور غمگینم و اشک ریختم. شاید بگیم خدا به قلب خانواده‌هاشون صبر بده، ولی با زندگی‌ای که از دست رفته چه میشه کرد؟ اون همه امید و آرزو چی می‌شه؟ یه کلیپ از یکیشون استوری کردم و باهاش زار زار گریه کردم. حقیقتا وجودم درد گرفته دیگه. لعنت به کسانی که این بچه‌ها رو توی آسایشگاه نگه‌داشتن و نذاشتن برگردن. خون این همه جَوون گردن‌شونه‌. ایران خانم تو چقدر درد توی سینه داری؟ چقدر درد به ما تحمیل شد...

ترس، گاهی مایه‌ی درستکاریه.

روزی که نتونم گفتگو کنم دیگه زنده نیستم. گفتگو برای من کلیده.

اگه بدی دیدید، به روشون نیارید. اگه کوتاهی دیدید به روی کسی نیارید، حتی اگه خیلی براتون مهم باشه. زندگی کوتاهه، ببخشید و گذر کنید. اگه نتونستی ببخشی موضوع رو روی یه برگه بنویس و پاره کن یا آتیش بزن.