labyrinth

تهران خودمان را دوست دارم، هرچه می‌خواهد باشد، باشد. من دوستش دارم و فقط در آنجاست که وجودم هدفی برای زندگی کردن پیدا می‌کند. آن آفتاب لخت کننده و آن غروب های سنگین و آن کوچه های خاکی را دوست دارم.

— فروغ فرخزاد.

سال کنکور از همون نقطه شروعش برای من ماجرا داشت تا آخرش، به خصوص که من علاقه‌م جای دیگه‌ست و خب احتمالا از هرکی هم راجع به من بپرسید بهتون میگه غزل آدم هنری‌ایه و موسیقی‌ش تو الویتش بوده همیشه، برای همین رشته خودم آنچنان موردعلاقه‌م نبود و شاید تحمل این سال یکی دو پله واسه من و امثال من سخت تر بود. حقیقت اینه که کسی نمیفهمه کنکوری هارو، اکثر آدما رفتارها و دغدغه‌هاشون رو اورریکت میدونن و ازشون انتظار دارن بهترین ورژن خودشون رو توی این سال ارائه بدن، حتی اگه کم اورده باشن و خسته باشن. و به معنی واقعی همه کسایی که من میشناسم، به اندازه خودشون جنگیدن نه فقط واسه کنکور، برای خیلی چیزها و مسائل دیگه، کنکور که فقط یه بخشی از زندگیه. اواخر سال به ما خیلی خوش گذشت چون بیشتر قدر "دور هم بودن" رو دونستیم، بیشتر وقت گذروندیم باهم و نمیخواستیم تموم شه. شرایط خوب نبود ولی خب حداقلش کنار هم بودیم و خیلی روی روحیه‌ هامون تاثیر گذاشت. به هرحال، با همه بالا و پایین‌هاش و سختی و درداش تموم شد و امیدوارم از اینجا به بعد بهترین‌ها برای کنکوریا رقم بخوره.🤍