Miye Taiyoku

موومان سوم، "Finale: Alla breve"، فینال کنسرتو با تمی پرانرژی، درخشان و رقص‌مانند آغاز می‌شود. این موومان، ترکیبی از فوریت، شور و هیجان است که با اوج‌گیری‌های دراماتیک، پاساژهای پیانویی خیره‌کننده و یک ارکستراسیون باشکوه به پایان می‌رسد. راخمانینف در این بخش، تمام توانایی‌های پیانو را به کار می‌گیرد و با پایانی مهیج و درخشان، کنسرتو را به سرانجام می‌رساند و اثری ماندگار از قدرت و شکوه پیانو خلق می‌کند.

موومان دوم، "Intermezzo: Adagio"، یک موومان آهسته و تغزلی است که فضایی رؤیایی و اندوهگین دارد. این بخش، آرامشی نسبی را پس از طوفان موومان اول فراهم می‌کند، اما باز هم سرشار از ملودی‌های عمیق، هارمونی‌های غنی و بافت‌های ارکسترال لطیف است. پیانو و ارکستر در این موومان به زیبایی با هم گفتگو می‌کنند و در انتها، بدون وقفه، به موومان سوم متصل می‌شود.