ٮاڡص

پرواز آرزوها، پس از سیلی محکم روزگار؛ و اشک‌هایی همچون آب روان به امید بازگشتشان.

در هر ثانیه به تصوراتم از تو میبازم؛ و در هر ثانیه، خانه‌ای از ویرانه‌هایت برای قلبم می‌سازم.

دستش به دهنش می‌رسید؛ ولی چیزی جز غصه نداشت که بخوره.

بار کجشو به منزل رسوند؛ بغضی که سالها گلوگیرش شده بود رو چال کرد؛ همراه با جسم اضافی که بهش چسبیده بود.

یه شب میام دنبالت بریم روی یه ستاره زمینارو بشمریم.

دوتا ازگلی که نمی‌دونم الان میبینین یا بعدا خواستم بگم رفیق خوب تمام ماجراست

دل‌، شوره داشت؛ پوسته غم بر سرش پاشیده بودند.

پسر به پسر: خانواده همه چیزه، همه چیز رو فدای خانواده کن ولی خانواده رو فدای هیچ چیز نکن

من دیگه فکر نمیکنم؛ کاری رو انجام میدم که، احساس میکنم کمتر غمگینم میکنه.

وصیت میکنم در عمقی دفنم کنید که هیچکس نتواند فاتحه‌ام را بخواند.