ٮاڡص

خیال میکرد درد‌های رها شده‌اش، سبکی خیالی به او خواهند داد؛ تا در پروازش به سوی زمین، آرامش بیشتری تجربه کند.

به یادگار دردی بر قلب داشت که خنده‌هایش را لهجه‌ای سوزناک فرا می‌گرفت.

و ناگهان به حال خود گریستم چرا که بعد از هر خوشی نگران بودم که چقدر طول می‌کشد تا اندوه دوباره به سراغم آید

و در قلبم، پس از جنگی طولانی، جعل احساسات با منطقی بی‌رحمانه صورت می‌گرفت.

میخ به قلبم کوبید؛ می‌گفت، نمی‌گذارم غم بتواند به دلت بنشیند.

در خاموشی، با غم‌های سیاه پوشی که به حالم می‌گریستند، به دنبال راهی برای فرار بودیم.

در زادگاهم، سراسر پاره‌تن دفن کردم؛ حال قدم به هر کجا میگذارم، دردی عمیق وجودم را لمس میکنم.

و در نهایت آن کس که نمیدانست برای کدامین غمش گریه کند قهقه زد

بخوانید، نماز بخوانید؛ بر پیکر شیطانی که در درونتان حکومت میکند و در ظاهرتان لعنت میشود.

دیروز با مردگان زندگی کردم و امروز، با زندگان. دیروز زنده بودم و امروز مردم.

در من جنگلی از احساسات نفهته بود؛ اما در آخر، درختانش هیزم‌هایی شد برای سینه سوخته‌ام.

و در برج مراقبت، سقوطت از چشمانم را بی‌هیچ مراقبتی هدایت کردم.

در سکوت خانه، صدای پوسیدن خاطرات، با رسم درد، لذت رفتن می‌آموخت.