Charandiyat | چرندیات

‏این فقط یک ماه از 2026 بود.

کاش میشد از آنهایی که دنیا را ترک کردند پرسید: آیا اندوه پایان یافت؟

همه چی. دخترونش قشنگه اما دل نبستنو از پسرا یاد بگیرید.

‏استاد عزیز به ولله مجازی شدن امتحان ها باعث نمیشه دست من تو نوشتن تند بشه، اون تایم لعنتی رو به اندازه بده.

برای ایرانی اعصاب داشتن یه آیتم لوکس محسوب میشه

توی saved messages پیداش کردم:)

تاریخ ۳ آبان ۱۴۰۳ برام روز عجیبی بود؛ حس آدمی داشتم که کل دنیا رو سرش آوار شده، خفقان مطلق! شاید بهتر که بگم از اون روز همه چیز خاکستری شد... اما جالب اینجاست که من الان با قضیه کنار اومدم و اتفاقی که دردناک بود تبدیل شد به یکی از محرک های من برای بهتر زندگی کردن! برای لذت بردن از چیز های کوچیک و لبخند های بیشتر! حتی شاید برایِ آدمِ بهتری بودن :)

باید برم تراپیستم و بغل کنم بخوابم

اینترنت ۱ درصد متصله. یعنی ما وصل می‌شیم یه سری دیگه قطع می‌شن، اونا وصل می‌شن ما قطع می‌شیم.

‏من كه فكر می‌كنم اگه مستقيم پينگارو نبينم زودتر سبز می‌شن: @Diastomii

دلار شده هم قدم

با هر «last seen recently» جدیدی که توی تلگرام می‌بینم لبخند می‌زنم، سقف شادیم همین‌قدر کوتاه شده

‏نه که قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. قیافه‌ها همه بهت‌زده، شهر مرده. هر روز صبح از زیر آوار بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید بری سرکار که دیرت نشه، درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی.

میام تلگرام دلم میگیره اینقد که هیچکس نیس

نگران انسان‌هایی که باهاشون قطع ارتباط کردم و ازشون متنفر بودم هم هستم.

یه کانفیگم به خدا برسونید، ارتباطش با ما کلا قطع شده.

دلم ریش میشه اینستا میرم💔