"اسکارلت‌دهه‌هَشتاد

یه کانفینگ بدین بهمون وصل شیم به خدا بگیم از رومون بلند شه، شاید صدامونو شنید.

ببخشید اگه سرتونو درد میارم. جز اینجا جایی رو ندارم که بتونم حرف بزنم و از اوضاع و احوالم بگم. شمارو هم ناراحت میکنم. مرسی تحمل میکنید🖤

هی تو اینستا میچرخم یدونه اسم تکراری نمیبینم :) نشستم یه گوشه نمیدونم چیکار کنم غصه میخورم استرس دارم تپش قلب دارم هی نگاه میکنم هی به خودم میگم چرا زنده ام هی میگم اینهمه خون ریخته شده مگه میشه آزاد نشیم؟ امیدوار میشم بعد دوباره ناامیدی میاد تو وجودم باز با خودم فکر میکنم یعنی میشه؟ هی گوشیو کنار میذارم دوباره میرم سراغش دوباره اسکرول میکنم دوباره اسم های جدید آدمهایی که آرزو داشتن یکی داشته پدر می‌شده یکی پارتنر کسی بوده یکی مادر کسی بوده یکی پسر و دختر کسی بوده بعد با خودم میگم الان چیکار کنم؟ این روزها باید قوی موند میتونم؟ میتونیم؟ نمیدونم هنوزم یه گوشه نشستم مچاله در خود فرو رفته فکر میکنم فکر میکنم فکر میکنم و نمیدونم واسه اینهمه غم باید چیکار کنم.

احوالِ این روز ها.

باز استرس و عصبی شدن معده خودشو انداخت وسط.

نمیدونم برای کدوم یکیشون گریه کنم. نمیدونم. من این روز ها هیچی نمیدونم.

🖤

کاش یه تیر میخورد تو قلبم راحت میشدم.

و از زنده بودن خودم شرمنده ام.

فقط زنده ام.

زندگی نمیکنم.

من واقعا بلد نیستم این روزا رو چجوری باید گذروند.

بله عزیز من این روز ها زنده ماندن کار هر کسی نیست

کاش اینترنتم وصل نمیشد.