قهوه تلخ

با روان آدم بازی میشه..

فکر کردن به روزی که این کتابِ روس نویس، تموم خواهد شد، مثل فکر کردن به تسلسل علل نامتناهی قبل خواب میمونه!

خداشاهده اگر صدای استاد سلطان زاده نبود تا الان سه بار خودکشی کرده بودم از این همه مفصل گویی های ملال انگیز و پایان ناپذیر توی این کتاب های قطوره لایتناهی .

فعلا آنقدر مینویسم تا جانم دربیاید، بعد ببینیم چه میشود!

این جمله را یک انسان گفت که البته عجیب بود چون فقط یک جان داشت اما همان هم انگار زیادش بود.

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم گیر تا سحرگه زِ کناره تو جوان برخیزم..

من میفهممت- نه عزیزم نمیفهمی ، تنها کسی که احتمالا منو میفهمید تیر ماه سال نود و پنج سکته مغزی کرد!

اینکه هر هفته منتظر بمونم تا انیمه عزیزم MHA تموم بشه واقعا زجر دهندست!

وعده غذایی که هیچوقت از رژیمم پاک نمیشه: غمِ ایران رو خوردنه!

دردِ بازگشت، به چیز هایی که عمیقا دوست میداشتی

آه خدای من، خدای من! دارم میمیرم.. قلبی که هنوز توانایی و شایستگی عشق را دارد، به زودی از تپش خواهد افتاد.. چگونه باور کنم که این قلب برای همیشه خاموش خواهد شد، بی آن که حتی یک بار، طعم سعادت را چشیده باشد و از حس شیرینِ شادی، تا بی کرانه ها فراخ شده باشد؟ افسوس! -ایوان تورگنیف

زیاد یاوه می گویم گِره بزن زبانم را زیاد از تو مینوشم، بگیر استکانم را

من در پی تو هستم و مردم پی بهشت ایمانِ شهر کُفر مرا در می آورد!

You should be,I’m really disappointed in myself too. I let life be imposed on me. I let my interests be destroyed. I’m even so afraid that I don’t go back to them, because even now I know I made a mistake.

Are you disappointed in me?