Coconut diaries

احتمالا امشب از شوق فردا سخت خوابم ببره.

آدم‌ها بهت هیچوقت درست گوش نمی‌دن، مگر اینکه جمله‌اتو نصفه و با گفتن« هیچی ولش کن» ول کنی!

وقتی نیچه گریست داره تموم می‌شه، خوشحالم که می‌تونم بدون عذاب‌وجدان تموم نشدن کتاب قبلی، کتاب جدید بخرم. در اولین فرصت باید یه شهرکتاب پیدا کنم و توی کتاب‌هاش بلولم. شدیدا پذیرای کتاب‌های پیشنهادی شما هستم.

گربه‌های محل متوجه شدن تو خونه ما همیشه براشون خبرهای خوبی هست، هرروز گربه‌های جدیدی میان و انگار که همو خبر کنن، به گوش دوستاشون می‌رسونن که به وقت گشنگی یه سر به این آدرس بزنن! بامزست که هربار در رو باز می‌کنیم با چند جفت چشم مواجه می‌شیم که بهمون زل زدن و غذا می‌خوان!

دلم می‌خواد اسم چنل رو عوض کنم. چی بذارم؟ نمی‌دونم!

بزرگ‌ترین اسکم لوازم آرایشی مال این آبرسانای کلینیکه، نه آب می‌رسانن نه پوست رو نرم می‌کنن.

دنیا یک زندگی توی کشور شاد و عادی با مردم عادی بهم بدهکاره.

زندگی چقدر بدون کلاس طیور و استاد مزخرفش، دلپذیره. مردک عقده‌ای.

به جاش می‌رم صد صفحه آخر این کتابو تموم کنم. کار دیگه‌ای که ازم بر نمیاد!

دلم کارهای جدید و آدم‌های جدید می‌خواد. دلم سفر و دوری از روزمرگی می‌خواد. دلم می‌خواد امروزم مثل دیروز نباشه، خوشحالی‌هام از جنس شیرینی خوردن نباشه! تجربه‌های جدید می‌خوام و زندگی با من همراهی نمی‌کنه.

خانواده ایرانی واقعا چه پدیده‌ای بود خدا ما رو باهاش امتحان کرد؟

بعنوان کسی که نصف کلاس‌هاشو توی خواب و زیر پتو می‌گذرونه، نباید به برادر نوجوونم گیر بدم که چرا داره وسط کلاس ویدیو می‌بینه و از مشکل اینترنت غر می‌زنه ولی خب بزرگ‌ترم و می‌تونم گیر بدم پس می‌دم:)))

کوچه پس کوچه‌های ابیانه.

همچنان کاشان و سپنج و من که احتمالا تازه بیدار شده بودم!

رفتم ته مه‌های گالری، ببینم اون روزایی که من وجود داشتم و کانال نبود چه عکس‌هایی می‌گرفتم! کاشان، اقامتگاه سپنج، احتمالا تیر ۱۴۰۲

عاشق آدم‌هایی‌ام که راه‌حل خاص خودشون رو برای زندگی دارن، خلاف جریان رودخانه شنا می‌کنن و از امتحان کردن راه‌های جدید نمی‌ترسن.

روز جهانی ارتباطات رو به بی‌ارتباطان توی خونه تبریک می‌گم. ایشالا عامل قطع ارتباطمون گور به گور بشه.

من ولی این ترندی شدن گل‌ها رو دوست ندارم، به من رزهای مینیاتوری بدین ممنون می‌شم.

اطلاعات رندوم روز: می‌دونستین گل موگه فقط ۲۰ روز در سال هست؟ می‌دونستین طبق گفته‌ها توی ایران اولین بار فرح پهلوی این گل رو وارد کرده و توی کاخ کاشته؟ گفته می‌شه چون گلی هست که تایم کوتاهی رشد می‌کنه کاشتنش برای گلخونه‌دار ها نمی‌صرفه و همون اندکی که ازش توی بازار ایران پیدا میشه از همون گل‌های کاخه… کارگرها گل‌ها رو می‌چینن و فقط یک پیرمرد هرسال به گلفروشی‌ها این گل رو می‌فروشه!

واقعا ناناحت می‌شم که همه خواهر دارن جز من. احتمالا اگر داشتمم مادر فولادزره بود.