۱۸بَهمن

من ميخواستم همون آدم مهمهِ تو زندگيت باشم كه هم به راحتي كله‌تو خراب ميكنه هم ميتونه قلبت‌و از درد و غُصه بشوره؛ پس چرا فاصله گرفتي و تظاهر به تنفر ميكني؟

خانواده- دوستا-و افراد نزديكم، از من آدمي ساختن كه هميشه حس اضافي بودن و داره، هميشه حس ميكنه بايد بره و نباشه، هميشه حس ميكنه بزور تحملش ميكنن.

امـّـا نميشود انسان‌هارا وادار به ماندن كرد.

قبل اینکه خودم بفهمم بهم بگو، شاید بشه درستش کرد؛ وگرنه که شب شما بخیر و مارا به سلامت.

و زَخم هاي من، همه از عشق است.

امیدوارم اين قُماري كه سرِ دور كردن‌و رنجوندنِ من كردي بُردش با تو باشه، وگرنه بد باختي.

تويي كه من تحت هر شرايطي جوابتو زود ميدادم، چرا رفتي؟

من تماشای تو می کردم و غافل بودم کز تماشای تو خلقی به تماشای منند؛  گفته بودی که چرا محو تماشای منی؟ و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی!  مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود؛  ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی.

-ابتهاج

اما براي اینکه بدونن چطور باید عشق ورزید، هنوز خیلي جوون بودن.

انقدر همچي خستم كرده كه بدون دليل هم ناراحتم؛ ناراحتي روتينِ لايف استايلم شده انگاري.

در نهايت متوجه شدم چیز زيادى نمی‌خواستم بلكه از آدم اشتباهى می‌خواستم.

-قشاع

من با بدنيا اومدنم زندگي مادرمو خراب كردم، هرچند ك دست من نبود ولي دست اون چرا، درهرصورت بازهم متهم من هستم؛ بعداز اون هميشه تمام تلاشمو كردم با انجام دادن يا ندادن كاري بطور خواسته يا ناخواسته باعث خراب شدن دوستي و رفاقت يا رابطه كسي نشم؛ اين حداقل كاري بود كه ميتونستم تو كل زندگيم انجام بدم.

کاش یه کمپي بود مي‌رفتم براي ترک سادگي و مهربونیم.