علی‌رضا آل یمین

مدتی‌ست اینستاگرام را غیرفعال کرده‌ام. از آن غوغای بی پایان گریخته‌ام و به خودم پناه آورده‌ام. گویی از چنگ هیولای زمان‌خوار رها شده باشم. اینجا پنجره‌ای باز است؛ کوچک‌تر اما مهربان‌تر. #از_خود_نوشتن

تظاهر و خودنمایی ما را بیچاره می‌کند. پنهانی‌ترین و پلیدترین بیماری و بیچارگیمان را به معرض تماشای این و آن می‌گذاریم. به نظر من آدم‌هایی وجود دارند که دلشان می‌خواهد چنان غده‌ی طاعونی‌ای داشته باشند که هرگز و هیچ‌وقت کس دیگری نداشته باشد، فقط برای اینکه به این و آن نشانش دهند و توجه مردم را به مقاومت و سخت‌جانی خود در مقابل آن جلب کنند. فی‌المثل همین اعترافات هم آیا چیزی بیش از عقده‌گشایی روح نیست؟! #هابیل_و_چندداستان_دیگر #میگل_د_اونامونو #بهاءالدین_خرمشاهی #نشر_ناهید صفحه‌ی ۶۸

بدترین چیز این نیست که آدم را دوست نداشته باشند یا آدم استعداد محبوب شدن نداشته باشد، بدتر از همه این است که آدم توانایی دوست داشتن و عاشق شدن نداشته باشد. این حرف را دون ماتیوی کشیش درباره‌ی شیطان می‌زند، که نمی‌تواند کسی را دوست بدارد. و شیطان، روی زمین، در میان ماست. #میگل_د_اونامونو #هابیل_و_چندداستان_دیگر #بهاءالدین_خرمشاهی #نشر_ناهید صفحه‌ی ۵۱

راینر ماریا ریلکه، شاعر بزرگ آلمانی در نامه‌ای به دوستش می‌نویسد: گویی هر چه بیشتر تنها می‌شویم، عشق و مرگ بیشتر به هم نزدیک می‌شوند. تنهایی، عشق و مرگ.

گفتند محبت را نشان چیست؟! گفت: آنکه به نکویی زیادت نشود و به جفا نقصان نگیرد. تذکره‌الاولیا ذکر یحیی معاذ رازی

بله آقا جون... به قول بیدل: بر هیچ‌کس افسانەی امّید نخواندیم عمری است همان بی‌کسیِ ماست کَسِ ما

کارگاه معماری روایت؛  مجالی برای جان‌بخشی به متن، چگونه رابطهٔ صحنه‌ها، شخصیت‌ها و رویدادها را طراحی کنیم؟!  در این کارگاه و به راهبری علیرضا آل‌یمین، با عناصر بنیادین روایت آشنا می‌شویم و می‌آموزیم چگونه آن‌ها را همچون اجزای یک سازهٔ باشکوه کنار هم بنشانیم.    آغاز جلسات از دوشنبه هجدهم آذرماه ۱۴۰۴    مکان: تهران- خیابان دکتر شریعتی- نرسیده به سه‌راه طالقانی- خیابان شهید صالحی (میثاق چهارم)- پلاک ۳۹- مدرسهٔ آزاد روزنامه‌نگاری    حضور در این جلسات نیازمند ثبت‌نام است. برای ثبت‌نام به این شناسهٔ کاربری پیام دهید:  @journalism_ac

سه‌شنبه معشوق‌وار است و سرخ‌روی سلام بر سه‌شنبه!

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن... #حافظ مَردی ز کَنندهٔ دَرِ خیبر پرس اسرار کرَم ز خواجهٔ قنبر پرس گر طالب فیض حقّ به صدقی حافظ سر چشمهٔ آن ز ساقی کوثر پرس #حافظ

پری در خواب می‌بینم... جناب حافظ غزلی دارد با مطلع: گرم از دست برخیزد که با دل‌دار بنشینم ز باغ وصل مِی‌ نوشم ز باغ عیش گل چینم حافظ در آغاز غزل رویای نشست و برخاست و همنشینی با محبوب را به «نقش نظم» می‌کشد و خیال وصل را شیرین می‌کند اما گویا در عالم واقع می‌داند «کز غایت حرمان» نه از لب شیرین معشوق مست است و نه از جام چشم او مِی خوار. از فراق شکوه می‌کند اما گویی ناگهان به خودش می‌آید و می‌بالد که من شاعرم و نقش خیال می‌زنم. و تو در دل این نقش «رموز مستی و رندی ز من بشنو» در بیت سوم حافظ گمان می‌کند که دیوانه شده است که با ماه و پری سخن می‌گوید اما در هشتمین بیت به همین تفاخر می‌کند در میابیم که مسیر رسیدن به این تفاخر شعر و کلمه است. روایت حافظ در این غزل از وصل و حرمان با خیال آغاز می‌شود و به خود می‌رسد. شاعر گویی معشوقی را که در ابتدای شعر رویای وصالش را داشت در خودش و در کلماتش پیدا می‌کند. در پایان روایت خبری از اندوه فراق یا شادی وصل نیست. بلکه شاعر تنها را می‌بینیم که حالا «با جام و قدح هر شب ندیم ماه و پروین» است. گَرَم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ز جامِ وصل مِی‌ نوشم، ز باغِ عیش گل چینم شرابِ تلخِ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد لبم بر لب نِه ای ساقی و بِستان جانِ شیرینم مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز سخن با ماه می‌گویم، پَری در خواب می‌بینم لبت شِکَّر به مستان داد و چَشمت مِی به مِیخواران منم کز غایتِ حِرمان نه با آنم نه با اینم چو هر خاکی که باد آورد، فیضی بُرد از اِنعامت ز حالِ بنده یاد آور که خدمتگارِ دیرینم نه هر کو نقشِ نظمی زد کلامش دلپذیر افتد تَذَروِ طُرفه من گیرم که چالاک است شاهینم اگر باور نمی‌داری، رو از صورتگرِ چین پُرس که مانی نسخه می‌خواهد ز نوکِ کِلکِ مُشکینم وفاداری و حق گویی نه کارِ هر کسی باشد غلامِ آصفِ ثانی جلالُ الحقِ و الدینم رموزِ مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ که با جام و قَدَح هر دَم ندیمِ ماه و پروینم #حافظ #روایت #نقاشی @alirezaaleyamin