نمی‌دانم،

شناخت تاریکی‌های خویش، اصیل‌ترین راه مواجهه با تاریکی‌های دیگران است.

شگفت‌آور است که ذهن تا چه اندازه بر اندوه حاکم است؛ کافی‌ست اراده کنم تا اشکم در بیاد.

mr cockroach

فصل هفتم سوپر نچرالم تموم کردم📍

یک بی‌نظمی منظم.

یک فریم از مکان های رندوم در چابهار.

حاصل سلوک شبانه و تصحیحات روزانه.

بعضی روزها در ملال خویش فرومی‌رفت، گسسته از آرامش و رها در تعفن و کثافت. از آدم‌ها نیز دوری می‌کرد. برایش اهمیتی نداشت؛ گویی پیوندش با احساس از هم گسیخته بود. با عواطف آدمیان بازی می‌کرد تا روزی که رفیقش ازش پرسید: «چرا با آدم ها چنین می‌کنی؟» گفت: «آن‌ها را برای مواجهه با جهان آماده می‌کنم؛ می‌خواهم بفهمند دنیا چقدر بی رحم و کسکش هست، مردم باید آگاهی قبلی داشته باشند برای رفتن در جامعه.» رفیقش این سخن او را شنید، تحسینش کرد و او را بیش از پیش در این امر استوار ساخت.

در خانه‌ای واقع در دل شهر زندگی می‌کرد. بوی تعفن ماهی همه‌جا را اشغال کرده بود؛ گویی همان‌قدر که طعم ماهی می‌توانست مطلوب باشد، بویش می‌توانست نفرت‌انگیز باشد. به هر حال، شهر ساحلی بود و بیشتر ساکنانش نیز همچون او از جغرافیای پیشین خویش گسسته و به این عقیم کده تازه پناه آورده بودند. هیچ‌گاه درباره معاش خود سخنی بر زبان نمی‌آورد. شراب‌های دست‌ساز خودش را می‌نوشید و در مستی محض، سوار بر ارابه مرگش می‌شد. آدمیان از نگاه‌های مشکوک و هولناک او وحشت داشتند، حال آنکه در باطن، موجودی ساده، معصوم و دروغگو بود.

آدمی برای طبیعت مضر است و برای دیگر موجودات، سرطان وجود.

امیدوارم چت جی پی تی شغل خورشید هم بگیره.

امروز برای تجلی نفرت، خشم، توهین و افترا به ادمی روز مناسبی‌ست.

کماکان در مرداب فلاکت و ملال لایتناهی دست‌وپا می‌زنیم، اما تریاک، کتاب، شراب و زنان زیبا گاه چون پرده‌ای نازک میان ما و هراس عریان هستی آویخته می‌شوند و دوام این تبعید ناخواسته را اندکی تحمل‌پذیرتر می‌کنند.

لازم بود تجربش کنم 😬

👑

‏از آدم‌هایی که بی‌دلیل و بی‌وقفه خویشتن را سرزنش می‌کنند نیز فاصله بگیرید؛ سپاس.

دیروز برای بار دوم به سراغ بوف کور رفتم و هنوز به نیمه آن نرسیده‌ام. به هر حال، وفادارترین هم‌نشین آدمی می‌تواند کتاب باشد؛ یا استکانی چای که در سکوت، بار تأمل را بر دوش می‌کشد.

خودشون با شیائومی اینو تایپ کردن.