Labyrinth

در ظاهر زیاد نشون نمی‌دم، اما ته دلم می‌دونم دارم با چه زوری ادامه می‌دم، با چه چیزهایی می‌جنگم و سعی می‌کنم وانمود کنم همه‌چیز روبه‌راهه، در حالی که نیست.

فکر این باشید زندگی خودتون و خونوادتونو و بهتر کنید جا لچر بازیا

حتا در دوران اوجگیریِ نفرت نسبت به خودم هم، هیچوقت غبطه ی اینو نخوردم که ایکاش، کس دیگه ای بودم. متنفر بودم از خودم. ولی بازم، ترجیح نمیدادم دنیارو از موضع دیگه ای بجز چشمای زشت خودم ببینم. بازم سنگر تنم رو ترک نکردم. کنارِ کابوسهام، در گرسنگی مُردم. ولی منت رویایی رو نکشیدم که میگفت حسرتِ بقیه رو بخور. نه حسرت جیبِ پر همکلاسی رو خوردم، نه به سیمای زیبای دوستم حسادت کردم. همیشه ایستادم پای تمامیت زشت و زیبای خودم. شاید همین چیزا، روحمو سرسخت تر کرد. شاید همین چیزا زنده نگهم داشت. در هر حال، من خودمو دوست دارم. مهم هم نیست که اون چقدر ازم متنفره.

می‌ترسم ته این‌همه سخت‌گیری، هیچی نباشه.