Labyrinth

تو که اهمیت نمی‌دی، من چرا اهمیت می‌دم؟ حتی با این‌که می‌دونم باز اهمیت نمی‌دی، باز اهمیت می‌دم.

این روزا واقعا حوصله ندارم، اینجوریم که فکر میکنم همه حرفایی که آدما میزنن با قصد و غرضه، همش منتظرم یکی یه چیزی بگه تا ارتباطمو کلا با اون طرف قطع کنم و بذارم برم.

خستگی بعضی روزهام رو فقط یه آغوش می‌تونه از بین ببره که همونم ندارم.

چطور بگم؟ واقعاً غمگینم. احساس می‌کنم به اندازه‌ی کافی دووم آوردم و قوی موندم اما هرطور که نگاه می‌کنم می‌بینم دیگه نمی‌تونم. دیگه بلد نیستم از پس چیزی بربیام. از همه‌ی آدم‌ها فراری‌ام. از تمام موقعیت‌هایی که منو وادار می‌کنه حرف بزنم بدم میاد. از خودم ناراحتم. از اتفاقایی که بی‌رحمانه افتادن و منو تبدیل کردن به این آدمی که الان هستم، متنفرم. حتی از اینکه بذارم کسی منو دوست داشته باشه هم می‌ترسم. ببخشید، متوجه می‌شید دارم درباره چی حرف می‌زنم؟