Labyrinth

‏اگه دوستت داشت، اینقدر دل‌شکسته و آشفته نبودی.

آدم یه شب به خودش میاد، می‌بینه چقدر حیف شده.

دلتنگت شدم. و از همه بیشتر، از خودم بدم اومد که بعد از همه‌ی چیزایی که بینمون گذشت، هنوز دلم راهشو به سمت تو بلد بود.فکر می‌کردی با اون همه حرف،با اون همه فاصله، این حس می‌میره.ولی بعضی آدم‌ها نمی‌رن.فقط از «دوستت دارم» تبدیل می‌شن به زخمی که هر بار اسمشون میاد، دوباره تازه می‌شه.

اهمیتی ندارد. برو و بمیر.

به صلاحه فراموشی.

هیچوقت نمیتونم فراموش کنم که باعث شدی اینجوری گریه کنم.