نُور.

و شاید پروانه ای که تو در تعقیبش بودی پرواز کرد؛ تا به تو زیبایی رها کردن را بیاموزد.

چه بخواهی چه نخواهی روزی فرا می‌رسد که به پشت سرت نگاه میکنی و میبینی هرچه عشق بود،هرچه صدا و خنده بود،همه در قعر تاریکی مدفون شده‌اند. آن وقت است که تازه میفهمی هیچگاه صاحب چیزی نبوده‌ای،همه چیز فقط امانتی بوده که زمان با بی‌رحمی پس گرفت. «عباس معروفی»

تمام هنر برای ابر بود اما همه برای باران‌ شعر گفتند...

پدرها‌ حرف‌های نامفهومی‌ میزنند سپس روزگار آن را برای ما توضیح میدهد‌.

سیگارشو خاموش کرد و گفت : "وسط یه مرحله عجیب از زندگیم، انگار گم شدم، خودِ قدیمیم کامل از بین رفته در حالی که خود جدیدم هنوز کامل متولد نشده."

خوب نیستم با تلاشی که برای زنده ماندن می‌کنم، می‌توانستم اهرام مصر را بسازم... فرانتس کافکا

و سرانجام هیچ‌چیز آزاردهنده تر از این نیست که خودت را دوباره در همان نقطه ای پیدا کنی که با تمام وجود تلاش کرده بودی از آن بیایی بیرون.

حالم مثله تهران آلودس.

دیگه نیستم من الان‌ من قبلا.

Bir gün mutlu oluyoruz ertesi gün bedelini ödüyoruz‌ muslum‌ baba.

موی سپیده‌ را فلکم‌ رایگان نداد این رشته را به نقد جوانی خریدم ای سروِ پای بسته،به آزادی مَناز آزاده من که از همه عالم بریدم.

درونم جنگ است... نه بین خِیروشَر،بلکه بین من‌ومن‌ بین کودکیم‌ که هنوز عشق میخواهد و بالغی که یاد گرفته فقط دوام بیاورد و در این میان نه پناهی هست نه آغوشی امن،فقط سکوتی که همه چیز را در خودش می‌‌بلعد.

فاصله بسیار است میان آن‌چه هستیم و می‌خواستیم خسته از همراهی کردن روحی که از میان قرن‌ها گذشته است و پی بردن به این که انسان حجمی از زندگی‌های دیگر است که روی هم انباشته شده‌اند. سایبر هاکا

گرچه همه چیز میگذرد؛ اما روح انسان تا همیشه برای برخی اتفاقات، غمگین می‌ماند.

می‌پرسه‌: حالت چطوره‌‌؟ می‌گم: خاکستری؛ فقط بعضی وقت‌ها تیره‌تر می‌شه و گاهی اوقات، روشن‌تر. من نه اون‌قدر حالم بده، که از ادامه دادن دست بکشم‌؛ نه اون‌قدر دلم خوشه که به آینه لبخند بزنم. نمی‌دونم، شاید معنای زندگی همینه.

بدن برهنه شما باید متعلق به کسی باشد که عاشق روح برهنه شماست.

هیچ تغییر نکردم من همان نور در میان تاریکی و جنگجوی‌ خسته‌ای دنیام.