صحیفهٔ‌سجادیه.

یادمان دادی دل‌هایمان که شکست، دنیا که تیره شد و تار، امیدهامان که کور شد از نااُمیدی‌ها، آراممان که رفت و قلب‌هایمان ناآرام شد، سجاده وا کرده و سمتِ نور مطلق دو زانو نشستهْ بگوییم: «ای آرامشِ هر ناآرامِ غریب، ای گشایشِ هر اندوهگینِ دل‌شکسته، ای کمک‌دهنده‌ی هر خوار شده‌ی تنها..» یادمان دادی وقتی خجالت از گناه، سر و رویمان را گرفت، سر به زیر انداختهْ محضر حضرت باری عرض کنیم: «منم که خطاها پشتم را سنگین کرده و منم که گناهان عمرم را نابود ساخته و منم که به نادانی‌ام تو را نافرمانی کردم.. ای خدای‌من آیا حضرتت به کسی که تو را بخواند رحم می‌کند؟ تا در خواندنِ تو اصرار ورزد؟ » تو یادمان دادی یابنَ‌ اباعبدالله و الا ما کجا و این کلمات؟ اصلا اینها را گفته‌ای که ما یاد بگیریم ادب را و چگونه خواستن را و چگونه پاک شدن را.. یابنَ‌ اباعبدالله «به اندازه‌ای به ما خوبی کرده‌ای که سپاس و شکرمان از آن عاجز است.» تولدِ شما مبارکِ ماست. *فرازها از دعای ۱۶ #صحیفه‌سجادیه