"خونه

یجوری‌ نگاش کردم، یهو گفت چیه؟ گفتم شما چه مهربونی.

وای خاک‌برسرم که آب شدم براش.

خیلی محترم بود.

انقدر مهربون، انقدر خوش‌برخورددددد.

قند و نبات بود، میفهمید، عسلللل.

این تهران‌اومدن یهوییم یه خوبی‌ای داشت.

خیلی رندوم، امیرپارسا رو وسطِ انقلاب دیدم، پسره‌یِ بامزه‌یِ خوش‌برخورد!!

حسِ اینو دارم که بستنی موردعلاقم از دستم افتاده کفِ آسفالت.

از آدمایِ بلاتکلیف متنفرم.

خونه رو گم کردم.

"می‌خوام برم خونه ولی دیگه نمی‌دونم خونه کجاست"

پیش میاد.

از دی ماه تا شهریور، من هیچ خاطره ای از زندگیم ندارم، فقط روز‌هام گذشته.

قهقه زدم.

برنامه ‌دومی‌ای که به‌عنوان زاپاس انتخاب‌واحدم نوشتم، اصلاً دوست‌داشتنی نیست.

گاهی اوقات حرفایی که می‌زنید حکم یه بلیط طلاییو داره که آدمی که با تموم وجود از خودش متنفره رو برای یک دقیقه هم که شده به زندگی برمیگردونه.

آدمایِ دورم در‌حال آنلاک‌کردن همه‌ی خط‌قرمز‌هام وقتی تو چشمام زل زدن: